Rebelse vrouw zwicht voor mannelijke charme

En weer is dit toch al met goed televisiedrama gezegende seizoen een interessante nieuwe serie rijker. Het is de vraag of je Mixed up (NCRV) wel drama kunt noemen, want er valt veel te lachen. Vergeleken met de gemiddelde comedyserie op televisie is het scenario van Maarten Lebens en regisseur Paula van der Oest veel te rijk en gelaagd.

Deels komt dat door de combinatie van twee hoofdthema’s: de veranderingen in het traditionele feminisme en die in het perslandschap. Het toneel is dan ook de beetje ingedommelde redactie van het vrouwentijdschrift Zij, waarvan de eerste hoofdredacteur (Anneke Blok) na 23 en een half jaar wordt vervangen door een vanwege de concerndirectie geparachuteerde mannelijke hoofdredacteur (Waldemar Torenstra).

Overeenkomsten met Opzij en Cisca Dresselhuys zijn niet toevallig, maar het blad heeft ook wel iets van de Linda., waar de hoofdredacteur altijd zelf op de cover staat.

De meeste televisie- en filmfictie over journalistiek in Nederland staat nogal ver van de werkelijkheid: zo spannend en glamoureus is het vak nu ook weer niet. Maar deze scenaristen hebben het beter begrepen. De mengeling van opwinding, zorg en opportunisme die op een onthoofde redactie kan neerdalen is nogal adequaat weergegeven.

Een redactie is een familie, maar dat betekent niet dat iedereen het zomaar met elkaar eens is. We maken kennis met archetypen als de idealistische drammer (Dunya Khatame), de begenadigde interviewer met persoonlijke problemen (Georgina Verbaan) en de degelijke onderzoeksjournalist die ook wel eens iets lolligs bedenkt (Tamar van den Dop).

Te midden van alle vrouwen was er tot de coup slechts één mannelijke stagiair, die koffie zette. Maar na de komst van de niet onaantrekkelijke puinruimer en dito vormgever (Viggo Waas) staan de dames iets vaker voor de spiegel, zelfs als ze met een vrouw samenwonen.

Dat zelfstandige en rebelse vrouwen uiteindelijk toch zwichten voor mannelijke charme was ook een premisse van de screwball comedy, een Amerikaans filmgenre uit de jaren dertig en veertig. Denk aan Katharine Hepburn in Bringing Up Baby of sterverslaggever Rosalind Russell in His Girl Friday.

Het tempo van de dialogen ligt in Mixed up aanzienlijk lager en de situaties zijn minder absurd, maar Van der Oest (Zus & Zo) is als geen ander in staat om lichte komedies van een wijze en maatschappelijk geëngageerde ondertoon te voorzien.

De boodschap is in dit geval voor velen herkenbaar. Na enkele decennia waarin het establishment, zeker in de media, een progressieve en idealistische achtergrond had, moet de steven nu gewend worden naar de meer pragmatische levenshouding van burger en consument.

Met flegma en zelfspot valt daar best een mouw aan te passen, want echt zwaar heeft bijna niemand het in Nederland.