Ellen Pieters is een oprechte koningin van de kitsch

Musical

De Zangeres zonder Naam, door De Graaf & Cornelissen. Gezien: 21/11 in DeLaMar, A’dam. Tournee t/m 3/4. Inl. degraafencornelissen.nl ****

Daar staat ze, Ellen Pieters als de Zangeres zonder Naam, en zo zal ze daar de hele avond op haar eigen podiumpje blijven staan, statisch zoals ze ook in werkelijkheid was, terwijl de zeven andere spelers allerlei compacte scènetjes uit haar levensverhaal verbeelden.

Zodra ze begint te zingen, met dat ietwat geknepen timbre, de snikjes in haar stem en die toch zo schijnbaar onaangedane voordracht, is ze des te meer de ondoorgrondelijke koningin van de kitsch aan wie deze musical is gewijd.

Ze speelt geen parodie, ze is zo oprecht als een actrice maar kan zijn, maar heeft niettemin een ironische bijklank die haar optreden ook hoogst genietbaar maakt voor wie nooit zo met de echte Zangeres heeft gedweept.

In zijn script schept Lars Boom een mooie balans tussen sentiment en spot zonder in een van die twee genres over de schreef te gaan. Als haar echtgenoot klaagt dat ze altijd alleen maar aan haar fans dacht en zelden aan hem, zegt de Zangeres: „Maar we gingen toch ook vaak naar de Chinees?”

En als hij tijdens het zingen van een liefdesliedje iets te dicht bij haar permanentkapsel komt, roept ze: „M’n haar!”

Het is een onschuldig soort onnadenkendheid, die ook in de regie van Paul van Ewijk de toon zet. De dansjes die hij de andere zeven laat doen, zijn schuifdeurendansjes die in elke andere Nederlandse musicalproductie niet meer acceptabel zouden zijn. Maar ze passen wel helemaal in de jarenvijftigsfeer die hier wordt opgeroepen.

Net als de liedjes uiteraard – heel veel hits van de Zangeres, onder meer in een geestige medley die het hele toneel met gouden platen vult, en ook andere nummers uit die tijd.

Sabine Beens verschijnt als een meisje dat zich tijdens een tv-auditie aan de Zangeres zonder Naam spiegelt en daardoor haar levensverhaal op gang brengt. Eric Beekes is een tragische travestiet die de Zangeres imiteert en Jasper Kerkhof speelt niet alleen de als Cor van der Laak uitgedoste echtgenoot, maar ook een vrolijke karikatuur van Johnny Hoes, haar ontdekker. Hij heeft haar naam gemaakt, werpt Hoes zijn grote ster voor de voeten, waarop zij luidkeels terugsnerpt welke naam dat dan wel moge zijn.