Thriller 'Eetclub' is geen moment spannend

Theater

De eetclub, door Bos Theaterproducties. Regie: Eddy Habbema. Gezien: 20/11. Inl: bostheaterproducties.nl.*

Waarom moest er van Saskia Noorts De eetclub nou weer zo nodig een toneelstuk worden gemaakt? Geld, uiteraard: de lezeressen die van Noort onlangs het twee miljoenste boek aanschaften, moeten ook de theaterkassa’s doen rinkelen. Maar is een beetje liefde voor het verhaal, een verrassende kijk, een nieuw inzicht misschien, dan te veel gevraagd?

Misschien kan dat wel niet bij dit boek. De spanning in De eetclub drijft op een platte veronderstelling: veel mensen zijn gefascineerd door de levens van de superrijken, en tegelijk haten ze ze erom. Daarom worden lezers aan de ene kant verlekkerd met details over de kapitale villa’s, snelle auto’s en merkkleding van een groepje gefortuneerde vrienden, en aan de andere kant mogen ze smullen van hun ondergang: financiële fraude, overspel, dubbele moord.

In het boek is dat materialistisch dwepen satirisch bedoeld, maar in dit stuk ontbreekt de humor grotendeels. Dan resteert een wrange dubbele moraal: de hedonisten worden wel ‘gestraft’, maar hun levensstijl wordt intussen nog steeds verheerlijkt. Dat is cynisch en hypocriet.

En zo zijn er meer bezwaren. Hoe interessant bijvoorbeeld is een hoofdpersoon wier enige probleem is dat ze zich geen sexy verleidster meer voelt? Deze Karen, overigens innemend gespeeld door Nyncke Beekhuyzen, is in een dorp gaan wonen en verveelt zich te pletter. Maar in plaats van met haar man te praten of een therapeut te bellen, haakt ze aan bij een stel alcoholische hysterica’s, en begint een affaire met de man van een van hen: type slecht nieuws dat je van kilometers afstand aan ziet komen. Haar dilemma is niet duidelijk, haar keuzes zijn niet begrijpelijk, haar gewetensnood niet invoelbaar. Dit alles is dramatisch dodelijk.

De eetclub moet een thriller zijn, maar spannend is de voorstelling geen moment. Dat komt deels door de vorm, waarin de handeling doorlopend wordt afgewisseld met een verslag ervan van Beekhuyzen, die zich daarbij richt tot de zaal.

Karen trekt totaal onnodig steeds haar hakken aan en uit, een bizarre regiekeuze die lijkt te zijn ingegeven door het feit dat schoenenketen Betsy Palmer de productie sponsort.

Maar bovenal is het vermoeiend om twee uur lang te moeten kijken naar mensen met wie je niets gemeen hebt. Niet iedereen interesseert zich namelijk voor de superrijken. Gezien Noorts verkoopcijfers zal een marketeer concluderen dat dat om een verwaarloosbare groep gaat. Maar misschien zijn het wel relatief veel theaterbezoekers.