Daar sta je dan, met je rug tegen het kookeiland

Saskia Noort: Koorts. Anthos, 268 blz. € 24,95 / 19,95

Soms ontdek je in een roman een zin die zo goed is dat het een staande uitdrukking zou moeten worden. En soms ook in een boek waarvan je het niet bij voorbaat verwacht, zoals in Koorts, de nieuwe thriller van Saskia Noort.

We zijn op pagina 15, de 35-jarige ik-figuur Dorien is net bezig haar brave borst Joost de bons te geven uit een nog ongearticuleerd verlangen naar avontuur. Ruzie volgt, en Saskia Noort laat haar heldin denken: ‘Ik stond met mijn rug tegen het kookeiland.’

Met mijn rug tegen het kookeiland – in zes woorden wordt een leven vastgelegd. Het kan geen toeval zijn. Het gevoel van opgeslotenheid, de materiële welstand (kookeiland = ruimte = duur huis) en de kortzichtigheid van de klacht. Want een kookeiland is de muur niet, je loopt er in een paar stappen omheen!

Dat is dan ook wat Dorien doet. Ze vertrekt met haar vriendin Ellen (die haar tot opstandigheid had opgestookt) voor twee weken ontspanning naar Ibiza. Daarmee voegt Koorts zich in de mal van eerdere Noort- thrillers, waarin bedaagde vrouwen hun veilige leventje opgeven om te ontdekken dat wat heerlijk en avontuurlijk oogt, levensgevaarlijk kan zijn.

Zo ook Ibiza, vertelt een zekere Nick aan Dorien: ‘Neem dit feestje. Het oogt als een paradijs. Alles is mooi. De gasten, de baai, het personeel, de muziek […] Maar daaronder… Daaronder ligt een dikke laag duisternis. Drugs. Criminaliteit. Seksuele uitspattingen waar mensen kapot aan gaan.’

Ellen gaat voor in het feesten, Dorien volgt schoorvoetend, maar ook zij vindt zichzelf terug op een toilet, flikflooiend met een zekere Jordi. De vrouwen verliezen elkaar uit het oog en de volgende morgen moet Dorien het eiland over om haar vriendin te zoeken.

Door een reeks perspectiefwisselingen weet de lezer dan al dat er een seriemoordenaar actief is. Doriens zoektocht voert langs platgetreden paden: de gevaarlijke wezenloosheid van de party- en drugsscene op Ibiza wordt breed uitgemeten – alsof een zinnig mens werkelijk zou denken dat er meer waarheid schuilt in een partytent dan in een vinexwijk.

Vermoeiend aan Koorts zijn Noorts aanhoudende hengelen naar herkenbaarheid en de steeds weer gearticuleerde twijfels en het zelfverwijt van Dorien over haar onverantwoordelijkheid – klachten die trouwens feitelijk overeenstemmen met de misogyne tirades van de seriemoordenaar. Intussen verandert de hoofdpersoon eens per tien minuten radicaal van stemming (angst vs. moed, weerzin vs. aanhankelijkheid), wat de geloofwaardigheid van het geheel niet ten goede komt.

Maar het einde is spannend genoeg. Niet alleen door wat je een lang uitgesponnen ‘altaarhanger’ zou kunnen noemen – er wordt getrouwd, maar wie doet het met wie? – maar vooral omdat zich een cruciale scène tussen het keukengerei afspeelt, waarbij gelukkig niemand meer met zijn rug tegen het kookeiland hoeft te staan.

Arjen Fortuin

Lees meer over Saskia Noort en haar nieuwe roman Koorts op: saskianoort.nl