Corrigerende tik

Intussen is de adjunct-directeur van het Anna van Rijn College in Nieuwegein onschuldig bevonden door het Openbaar Ministerie, nadat hij een dertienjarige jongen stevig in de kraag pakte en uit de klas zette. De ouders van het jongetje hadden van dat hardhandig aanpakken aangifte gedaan. Maar van mishandeling, aldus het OM, blijkt geen sprake.

Naar aanleiding van deze zaak rees afgelopen week in de kranten de vraag hoe ver je mag gaan in het tot de orde roepen van een kind. Het jongetje in casu was onhandelbaar en vertoonde al langer problematisch gedrag. Hij sloeg herhaalde verzoeken van de docent om zelf de klas te verlaten in de wind. Onder deze omstandigheden werd gevonden dat de adjunct-directeur niet iets strafbaars had gepleegd.

Maar wanneer is hardhandig aanpakken wel strafbaar? Volgens internationale bepalingen over de rechten van het kind mag je geen geweld gebruiken tegen een kind. Folteren mag niet, maar je mag ook geen corrigerende tikken geven. Toestaan van corrigerende tikken zou namelijk inhouden dat een kind onderworpen mag worden aan een zekere mate van geweld en dat is niet toegestaan. Alleen in een geweldloze omgeving en sfeer kan een kind veilig en gezond opgroeien.

Nu wil het geval dat het gros van de Nederlanders blijkens enkele enquêtes niet afwijzend staat tegenover corrigerende tikken. Een klap op de handen of een beetje billenkoek moet kunnen, vinden de meeste ondervraagden. De stelling is dat corrigerende tikken niet echt pijn doen, maar dat ze wel een lesje leren en dus het kind opvoeden.

Ik heb eens gezien hoe op de katholieke Britse school, waar ik in de jaren zeventig van het vorige eeuw leerling was, een jongen van 8 of 9 op het toneel moest verschijnen in de aula waar de hele school bijeen was gekomen voor de maandviering. Er werd verteld wat voor kwaad het jongetje had verricht – hij had gedold met de oversteekjuffrouw, had geweigerd over te steken en haar steeds Maggie genoemd in plaats van mevrouw. De directeur van de school gaf hem drie keer een lichte klap op zijn billen. De jongen deinsde drie keer naar voren en keek erg somber toen hij het toneel verliet.

Pijn had hij niet geleden. Althans geen fysieke pijn. Maar zijn vernedering was in de hele aula voelbaar.

Was dit geweld nodig? Ik vind van niet. Ik geloof dat de jongen ook zijn lesje had geleerd als de directeur hem gewoon streng had toegesproken. Ik ben tegen alle vormen van geweld tegen kinderen. Het creëren van een geweldloze omgeving voor het kind is uiteindelijk in diens beste belang, en gisteren werd dat nog eens gememoreerd op de Internationale Dag van de Rechten van het Kind.

Naema Tahir