Te duur om te drinken

Wijnverzamelaars kunnen op veilingen hun slag slaan. Vijf euro voor een sympathieke Argentijn uit 2009, een ton voor een Château d’Yquem uit 1847.

Afgelopen voorjaar werd mijn vriend Ferdinand gebeld door zijn wijnhandelaar. Nu gebeurt dat wel vaker, want hij is een fanatiek koper. Dientengevolge bezit hij een uitgebreide kelder, gevuld met de grote wijnen uit goede tot uitstekende oogstjaren, voornamelijk uit de klassieke wijnlanden en -streken. Zijn voorraad schat ik op een kleine duizend flessen. En ik mag graag bij hem op bezoek komen, want zijn flessen zijn stuk voor stuk bestemd voor consumptie.

Nu lijkt opgedronken worden een lot dat alle wijn beschoren is, maar het tegenovergestelde is het geval. Vooral als het gaat om het soort wijnen dat Ferdinand onder het maaiveld bewaart, de zogeheten finest and rarest wines. Over een van dergelijke wijnen belde Ferdinands handelaar. Nu echter niet om hem te laten kopen, maar juist om hem te laten verkopen. Aanleiding voor zijn belletje was de kist met het dozijn door Ferdinand en primeur gekochte Lafite-Rothschild 2008 (à 200 euro per fles) die klaarstond om bij hem afgeleverd te worden. Wist hij zeker dat hij deze flessen wilde afnemen? De wijnhandelaar wist te vertellen dat zijn Pauillac met 1er grand cru classé status (de hoogste in Bordeaux) thans op de wijnveilingen van Christie’s en Sotheby’s 1.500 euro per fles deed.

Ferdinand besloot om zijn kist maar weer door te verkopen. Niet omdat hij anders de hypotheek niet meer kon betalen, maar simpelweg omdat hij vond dat hij een dergelijk bedrag ‘er niet vanaf dronk’. Van de opbrengst zou hij wijnen kopen met een iets minder gênant prijskaartje. Misschien ook op een veiling. Maar dan bij Glerum Auctioneers of Winefields. Dat zijn veilinghuizen van vaderlandse komaf die hun catalogus gevuld weten dankzij het leegruimen van vaak wat kleinere privékelders.

Niet dat hier alleen maar de kelderdochters te vinden zijn. Op 11 december veilt Winefields onder meer Lafite-Rothschild en Champagnes van Cristal en Dom Pérignon. Alleen verwisselen deze niet van eigenaar met kisten tegelijk, maar per fles.

Gewoonlijk zijn hier ook geen handelaren actief maar liefhebbers. Restauranthouders op zoek naar wat leuke wijnen die op dronk zijn. Wijnclubjes die iedere maand een paar tientjes bij elkaar leggen om wat tweede labels van bekende domeinen aan te schaffen bij wijze van studiemateriaal. Hier zijn ook vaak sympathieke vondsten te doen, lots gemaakt van enigszins bij elkaar passende soorten, samengebracht door de taxateur die wat lijn heeft proberen te brengen in de kelderopruiming.

Glerum Auctioneers geeft zelfs vriendelijk op zijn website aan tot wie zij zich richten: „Met prijzen die variëren per fles van 5 tot 2.000 euro is deze veiling uiterst geschikt voor alle wijnliefhebbers, van jong tot oud, van beginnend tot ervaren.” Wie zondag 20 november niets te doen heeft, kan de halfjaarlijkse wijnveiling nog meemaken.

Kurkentrekker

Wie de wijnwereld een beetje volgt, weet dat deze bestaat uit wijndrinkers en wijnverzamelaars. Weliswaar is de eerste groep in de meerderheid, maar de tweede legt daarentegen beslag op de mooiste wijnen. En helaas bezit deze laatste groep zelden een kurkentrekker. Deze koopt geen wijn om te drinken. Soms zijn de redenen van aanschaf overigens uiterst charmant.

Dan wenst de verzamelaar in kwestie van verschillende champagnes bijvoorbeeld alle flesformaten te hebben. Van de fillette van 0,375 liter tot de allergrootste souverain met een inhoud van 26 liter. En daarvan zullen de kurken ook met oud & nieuw niet knallen.

In een kelder heb ik mij eens verbaasd over de grote hoeveelheid topwijnen uit het oogstjaar 1989 dat daar lag. Frans, Duits, Italiaans, droog, zoet…Een wonderlijk assortiment dat zijn motto te danken had aan het jaar dat de eigenaar zijn eerste miljoen had verdiend. En al was hij nu goed voor een middenmotersplek in de Quote 500, die flessen bleven dicht.

Bij een hartchirurg ontwaarde ik een collectie met alle jaargangen van Château Calon-Ségur uit St. Estèphe. Reden: er staat een hart op het etiket.

Toch blijkt geld verdienen in de meeste gevallen de belangrijkste motivatie om te verzamelen. Decanter en Wine Spectator, respectievelijk het belangrijkste wijnblad in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, kennen zelfs een apart financieel katern. Daarin wordt in ieder nummer uitgebreid aandacht besteed aan de prijzen die topwijnen op de veiling noteren. En waar de financiële markten werken met de indexen van de Dow Jones, de FTSE en de AEX, kan de wijnbelegger een beroep doen op de Fine Wine Index (zie kader).

Beide bladen besteden verder graag aandacht aan geveilde collecties. Bijvoorbeeld aan de 48.000 flessen die een Noorse zakenman niet zelf kon of wilde opdrinken en daarom deze voor een dikke 10 miljoen euro liet afhameren. En een fles Château d’Yquem 1847 van 100.000 euro is natuurlijk eveneens nieuws.

Hongkong

Maar waar nu zijn de wijnen van Ferdinand beland? Het meest waarschijnlijk is dat dit in de kelder van een rijke Chinees is. Vanaf het moment dat in China het grote geld heeft toegeslagen, diende ook het leven op grote voet zich aan. En grote wijnen, zoals Lafite-Rothschild, zijn nu eenmaal onontbeerlijk voor wie een dergelijke status ambieert.

Of de Chinezen met hun Rothschild-collecties overigens nog wat zullen verdienen, valt te bezien. In het decembernummer van Decanter constateert de financiële verslaggever in zijn rubriek ‘Auction News’ dat het epicentrum van wijnveiling weliswaar thans Hongkong is, maar dat verschillende partijen Lafite – the darling of the Asian auction room – onverkocht bleven, en dat vele relatief goedkoop werden afgehamerd. Er wordt al gesproken over ‘The China Syndrome’, in dit geval een meltdown van prijzen. En nu klinkt dat als goed nieuws voor de wijndrinkers, maar dat is het slechts in beperkte mate.

Inmiddels hebben de Chinezen namelijk net de Bourgogne ontdekt als streek waar kwaliteitswijnen worden gemaakt. En nu bieden ze weer tegen elkaar op om die Bourgognes, met alle gevolgen van dien. Aldus werd er bij Acker Merrall & Condit, de concurrent van Sotheby’s en Christie’s in de voormalige Britse kroonkolonie, een recordbedrag neergelegd voor een twaalftal flessen DRC-Romanée Conti 1990. Een verzamelaar uit Hongkong telde er een dikke twee ton in euro’s voor neer.