Ik heb m'n 40ste verjaardag gehaald

In de rubriek ‘Het laatste woord’ praten mensen over hun laatste levensfase.

Daaronder staat wekelijks een necrologie van een niet per se bekende persoon.

„Sinds ruim een jaar heb ik een bucket list, met leuke dingen die ik nog wil hebben gedaan. Je kunt ook zeggen: het is een ‘try before you die list’.”

Zo begon, op zaterdag 4 juni, het verhaal van Esther de Theije. De film The Bucket List had haar op het idee gebracht van een ‘positieve-actielijst’, als tegenwicht voor de negatieve ervaringen door haar ziekte. In deze film vervullen twee terminale kankerpatiënten (Jack Nicholson en Morgan Freeman) samen hun spectaculaire laatste wensen.

Esthers bucket list telt vijftig activiteiten, waarvan ze inmiddels ruim de helft heeft volbracht. In de afgelopen maanden heeft ze één belangrijke wens kunnen ‘afvinken’.

„Ik ben 40 geworden, een maand geleden. Vaak heb ik gedacht: het zal me niet gebeuren dat ik in de overlijdensstatistiek terechtkom in de categorie 35-39 jaar. Dat is gelukt. Maar het is zwaar geweest de afgelopen maanden. Zowel fysiek als mentaal heb ik gevoeld waar mijn grenzen liggen. Ik kan me nu voorstellen dat iemand zegt: ‘ik trek dit niet langer.’ Dat gevoel heb ik eerder niet gehad.

„Het begon in mei met een wond op mijn rug die niet genas en steeds groter werd. In september werd duidelijk dat een operatie onvermijdelijk was. Op 5 oktober ben ik geopereerd. Veel pijn heb ik gehad, die zo overheersend was dat ik ook alle belangstelling voor mijn omgeving verloor. Nu gaat het beter. Langzaamaan kijk ik weer vooruit.

„Door de pijn en operatie heb ik een aantal plannen moeten afzeggen. ‘Slapen onder de sterrenhemel’ kon niet doorgaan. Ik kon niet naar een concert van de Zeeuwse band Racoon, waarvoor neven van mijn man kaarten hadden geregeld, inclusief vipbehandeling. Dat voelt zó rot – eerst naar iets toeleven en als het eenmaal zover is toch moeten zeggen: ‘het kan niet, ’t zit er niet in.’

„Ook een feest met een band, voor mijn 40ste verjaardag, hadden vriendinnen al georganiseerd. Dat gaat er nog komen, waarna ik het alsnog kan aankruisen op m’n bucket list.

„Afgelopen juni, in de week nadat mijn verhaal in NRC had gestaan, werd ik gebeld door de redactie van het tv-programma De reünie. Of ik wilde meewerken aan een uitzending over een klas uit mijn schooltijd. Even dacht ik: wil ik wel voor 2 miljoen mensen de rol van ongeneeslijk zieke patiënte spelen? Maar na een week is iedereen wel weer vergeten dat ik op tv ben geweest. En er staat veel positiefs tegenover: een ontmoeting met oud-klasgenoten, de kans met zo’n uitzending ook het verhaal over dit deel van mijn leven aan mijn kinderen na te laten. En: ze boden mij de mogelijkheid iets bijzonders van mijn bucket list te doen!

„Hoog op mijn lijst stond ‘zwemmen met de walvishaai’. Daarvoor moesten we naar Mozambique of Mexico. Dat leek ons, door de wond op mijn rug, niet zo handig. Het werd de beklimming naar de Preikestolen in Noorwegen: een rotsplateau met een spectaculair uitzicht over de Lysefjord.

„Begin augustus heb ik de tocht gemaakt, samen met mijn zus Selma, presentator Rob Kamphues en een cameraploeg. Ik was behoorlijk zenuwachtig. Ik dacht: ik móét het wel halen, het komt op tv. De tocht is bijna acht kilometer heen en terug, met drie steile stukken, waar je echt over de rotsblokken moet klauteren. Ik loop met krukken. Het bleek toch te zwaar voor mij. Halverwege zaten we op een bankje. Ik zag drommen mensen vrolijk naar boven klauteren, met kinderen, met honden – en daar zat ik dan. Dan voel je zó die stomme kanker in je lijf...

„Ik heb de Preikestolen niet gehaald. Maar mijn zus had gelezen dat je d’r ook overheen kunt vliegen met een helikopter. Dat hebben we de volgende dag gedaan. Vanuit de lucht was het uitzicht over de fjord natuurlijk helemaal spectaculair. Uiteindelijk werd het een geweldige ervaring.

„Helaas heb ik de opnamen met mijn klasgenoten voor De reünie moeten missen. Die waren vlak voor de operatie en uitstel was onmogelijk. Dat wilde ik door de pijn ook niet en ik wilde op mijn verjaardag, een week later, thuis zijn. De opnamen zijn zonder mij doorgegaan. Er zijn drie hoofdpersonen in zo’n programma, het gaat niet alleen om mij. En het filmpje uit Noorwegen zit er gewoon in. Ik zie het zondagavond allemaal op tv. Zonder camera’s gaan we de reünie nog een keer overdoen.”

De reünie (KRO), zo 20 /11,Nederland 1, 20.20 uur.

Tekst Gijsbert van Es

Reacties: laatstewoord@nrc.nlTwitter: #hetlaatstewoord