Een hoofdredacteur hoeft niet alles te weten

Mirjam van den Broeke (34) is de nieuwe hoofdredacteur van zakenblad Quote. Ze wil meer doen aan onderzoeksjournalistiek en heeft al een ‘zware’ journalist aangenomen. ‘Mijn columns over mannen zijn het meest zichtbaar. Zodoende ben ik in dat hoekje ‘oppervlakkig’ terechtgekomen.’

Seksistisch

„Even vooropgesteld: ik ben er niet gefrustreerd over. Ik vind het wel jammer hoe de uitzending van De Wereld Draait Door verliep. Een redacteur nodigde me anderhalf uur voor de uitzending uit. Ik wilde niet omdat ik het prematuur vond: ik was nog geen hoofdredacteur. Maar ze haalden me over met de afspraak dat we het niet inhoudelijk over de toekomst van Quote zouden hebben. Toen ik daar was, ging het daar ineens toch over. Dat overviel me.

„De vraag van Matthijs van Nieuwkerk of ik wel begreep hoe de crisis in elkaar steekt, was seksistisch. Denk je dat hij die gesteld zou hebben als ik een man was geweest? Die vraag insinueerde dat ik daar niets van zou weten. Ik antwoordde: ‘Ja, dat is inderdaad ingewikkeld’. Het kwam niet in me op de vraag te pareren met: ‘Nee, ik heb het te druk gehad met m’n nagels vijlen, Matthijs. Leg jij maar even uit hoe de crisis is ontstaan.’ Hier aan tafel lukt dat me wel, maar niet met drie camera’s erbij. Daarvoor kun je een mediatraining volgen.”

Hoofdredacteur

„Ik vind niet dat je als hoofdredacteur overal verstand van moet hebben. Je moet vooral mensen aan je binden die wel die expertise over de crisis hebben. En je moet kunnen zien wat een mooi verhaal kan zijn voor Quote. Dát moet ik als hoofdredacteur weten.

„Quote moet meer aan onderzoeksjournalistiek doen. Dat hebben we de afgelopen jaren laten liggen. Daarom heb ik deze week al een zware journalist aangenomen en ik wil er nog één. Ook moet iedereen vaste portefeuilles krijgen. Hiervoor deed iedereen maar wat er langskwam. We moeten weer de voorpagina’s van de kranten halen.”

Iets blonds

„De Viva vroeg me van alles over mijn uiterlijk. Of ik bang was voor uiterlijk verval? Dat heeft niks met mijn nieuwe baan te maken. Ik snap wel waar het vandaan komt. Ik denk dat Quote en ik dat zelf veroorzaakt hebben door het persbericht. Daarin stond: ‘Het wordt tijd voor iets anders. Iets blonds, op hoge hakken.’ Veel mensen hebben daar, denk ik, de grap niet van ingezien. Het is typisch Quote om ook de eigen mensen op de hak te nemen.

„Ik schreef voor Quote over feestjes en partijen. Maar ik ging ook portretten en reportages doen. Toch bleven de partijtjes en mijn columns over mannen het meest zichtbaar. Zodoende ben ik in dat hoekje ‘oppervlakkig’ terechtgekomen.”

Ballet

„Vanaf m’n zevende ging ik naar het balletschooltje van Barendrecht. Mijn juf zei dat het heel goed ging en dat ik auditie moest doen voor de havo voor Muziek en Dans in Rotterdam. Toen er een scholenmarkt in het dorp was, had ik een knotje op m’n hoofd gedraaid. Ik dacht: dan scouten ze me vast. En zo ging het ook. Ik heb een uur bij dat kraampje gestaan terwijl mijn ouders me probeerden weg te trekken.

„Mijn ouders zagen het niet zitten dat een fragiel kipje als ik alleen in de trein naar Rotterdam moest. Ze wilden het liefst dat ik naar een school in de buurt ging. Net als andere kinderen, gewoon met een fiets en een regenpak. Maar ze begrepen wel hoe graag ik het wilde.

„De eerste dag was heel spannend. Ik ging met de stoptrein naar Rotterdam Blaak en daarna met de tram naar Kralingen. Ik mocht van mijn ouders per se niet via Rotterdam Centraal Station, daar was Perron Nul, met al die junks.”

Spitzen

„Er hing een heel speciale geur in de dansstudio’s van de school. Die heb ik nooit meer geroken, maar hij staat in mijn geheugen gegrift. Die geur associeer ik met audities en spanning. Misschien kwam die van de houten vloeren.

„Eén keer in de week hadden we spitzen, een klassieke les. Ik vond dat vreselijk, terwijl ik er zo naar uit had gekeken. Maar toen ik het eenmaal had, vervloekte ik ’t. Al mijn tenen lagen open. De vellen hingen er gewoon aan. We moest van de juf onze tenen dagelijks insmeren met kamferspiritus, zodat je eelt kon kweken. Maar dat hielp helemaal niet, het stonk alleen.”

Rechten

„Dansen heb ik uiteindelijk opgegeven, ik was technisch niet goed genoeg voor gezelschappen als het Scapino Ballet. Op de dansacademie zag ik al in dat ik niet het juiste type was. Je moet bezeten van dansen zijn en veel offers brengen. Maar ik wilde leuke dingen doen en een normaal leven leiden. Het was eenzaam, ik had bijna geen vriendinnen op school. Het was ieder voor zich.

„Toen ik rechten ging studeren en veel vrienden kreeg, was dat een eyeopener. Daarom heb ik nooit spijt gehad. Ik ga nog wel eens naar een voorstelling en dan voél ik in mijn stoel de bewegingen die de danser maakt. Het zit dus nog wel in me.”

Cum laude

„Rechten was een pragmatische keuze, het leek de makkelijkste optie. De studie beviel meteen. Ik was er goed in, maar ik was ook een studiebol. Ik studeerde heel hard en dan dacht ik dat ik nét een voldoende zou krijgen, maar dan had ik weer een negen of een tien. Toen ik dat doorhad, wilde ik het volhouden. En dat lukte me ook. Cum laude afstuderen is toch wel cool.

„Maar ik heb er ook veel voor gelaten. Hele weekenden studeren voor mijn tentamens, terwijl de rest zat te picknicken in het park. Dat is het faalangstige in mij, ik wilde het gewoon goed doen. Dat moest van mezelf.”

Anorexia

„Mijn zusje heeft ook op de havo voor Muziek en Dans gezeten, maar die heeft ze niet afgemaakt. Zij kreeg anorexia. En dat heeft ze nog steeds. Ze is er ernstig genoeg aan toe om niet te werken. Ze is vier jaar jonger dan ik, maar dat is best oud om het nog te hebben. Hoewel we elkaar niet veel zien, omdat we heel verschillende levens hebben, is ze toch een punt van zorg.

„Eigenlijk wil ik het niet over haar hebben. Dan vertel ik liever over mezelf. Ik heb ook anorexia gehad toen ik 18 was. Als ik op straat iemand hoorde lachen, dacht ik dat die mij uitlachte om mijn uiterlijk. Zo erg was het. Ik telde elke dag hoeveel calorieën ik at; ik moest van mezelf onder de 1.000 blijven.

„Op de dansacademie liepen meer meisjes rond met anorexia. En dan nog erger dan ik. Die waren echt vel over been en hadden zelfs dons op de huid gekregen. Dat had ik niet.

„Anorexia hebben, zegt iets over je karakter. Het zijn vaak mensen die perfectionistisch zijn en gedisciplineerd. Dat zie je ook terug in mijn werk. Maar op mijn 21ste ging het over. Ik kreeg een vriend, waardoor ik een beter zelfbeeld kreeg. Nu ben ik er helemaal niet meer mee bezig.”

Gouden kooi

„Quote is een beetje een gouden kooi. Het is heel relaxed om daar te werken. De werkdruk ligt niet extreem hoog. En je kunt naar leuke feestjes voor je werk. Dus je mag best een ochtend in bed blijven liggen. Maar als je zeven jaar voor zo’n blad werkt, denk je op een gegeven moment: ‘what’s next?' Dat gevoel heb ik ook gehad; dat ik stilstond in mijn ontwikkeling. Daarom kondigde ik voor de zomer aan dat ik weg zou gaan. Kort daarop hoorde ik dat Sjoerd [van Stokkum, oud-hoofdredacteur van Quote] ook weg ging. Ik dacht direct: dit is een kans voor mij. Ik heb meteen de uitgever gebeld.”

Akkefietje

„Ik wil het geen knallende ruzie noemen, maar ik heb wel eens een akkefietje met Jort [Kelder, oud-hoofdredacteur van Quote] gehad. Hij had een voorwoord geschreven bij een artikel van mij over seksuele intimidatie op de werkvloer. Hoe ik me met een kort rokje en op hoge laarzen de redactie binnen had gewerkt.

„Ik vond dat ik in dat voorwoord ten onrechte als een sloerie werd neergezet. Ik eiste dat hij het eruit zou halen voordat het naar de drukker ging. Dat vond Jort een gebrek aan humor van mij. Ik wilde de eer aan mezelf houden en vertrok. Als het me nu was overkomen, had ik daarover minder moeilijk gedaan. Toen begon ik net als journalist en was ik bang voor m’n reputatie. Uiteindelijk is het goed gekomen en heeft Jort mij terug gevraagd.”

Bram Moszkowicz

„Samen met Femmetje de Wind schreef ik een boek Wat wil de man? . Toevallig hadden we allebei een korte relatie gehad met Bram Moszkowicz, geen serieuze relaties trouwens. Dat wij het boek aan hem opdroegen, was een knipoog. Het boek gaat verder niet over hem.

„Mijn imago van de eeuwige single klopt totaal niet. Als ik met een kerel uit de Quote-500 wat ga drinken, dan doe ik dat voor mijn column en niet omdat ik zelf zo graag wil. Ik ben van de serieuze relaties. Mijn huidige vriend zit nu in Georgië waar hij werkt aan een veiligheids- en vredesmissie van de EU. Wel prettig om een vriend te hebben die niet in het glamourwereldje zit. Met hem heb ik het over andere onderwerpen, zoals de wereldpolitiek en mensenrechten.”