Brit prijst pianotrap tegen vet

A woman walks on Michigan Avenue 19 October 2006 in Chicago, Illinois. Some 2000 health experts gather in Boston, Massachusetts, on 20 October 2006, for a four-day conference on treatment and prevention of obesity, a growing epidemic that affects 300 million people worldwide. The conference organizer is the North American Society for the Study of Obesity (NAASO). According to statistics, more than 60 million US adults are obese and at least the same number of adults (34 percent of the population) are overweight. Obesity is mounting rapidly among children, with one third of US children already obese or likely to become obese. AFP

Stilletjes heeft de Britse conservatieve regering haar vetzucht-deskundigencommissie aan de kant gezet. ‘Ze willen alleen adviseurs die het met hen eens zijn’, zegt voormalig commissielid Geof Rayner van het Center for Food Policy van de City University in Londen in de British Medical Journal (BMJ, 16 november). ‘Ze geloven dat de obesitascrisis opgelost kan worden door een beroep te doen op ieders persoonlijke verantwoordelijkheid. Daar is geen wetenschappelijke basis voor.’

Persoonlijke verantwoordelijkheid, dat is ook het sleutelwoord in het preventiebeleid van de Nederlandse VVD-volksgezondheidsminister Edith Schippers.

De Britten geloven nu vooral in nudging, in duwtjes in de goede richting. Ook: ‘drang zonder dwang’. Een pianotrap bijvoorbeeld, met de traptreden in de vorm van pianotoetsen die geluid geven als je er op stapt. Adam Oliver van de London School of Economics and Political Science ziet het als een mooie manier om traplopen te stimuleren, zodat mensen minder vaak de lift nemen en dus ook niet steeds dikker worden.

‘Het plan is een volstrekt ontoereikend antwoord op het probleem van vetzucht’, zei emeritushoogleraar voedingsleer Philip James vorige maand tegen de BMJ (17 oktober).

De vetzucht-adviescommissie die nu de laan uit is gestuurd was nog ingesteld door het vorige Labourkabinet. De commissie wilde dat reclame, gericht op kinderen, voor lekkers met veel vet en suiker, wettelijk verboden zou worden. En dat de voedingsmiddelenindustrie verplicht zou worden minder, zout, transvet en calorieën in zijn producten te stoppen. Maar de regering van David Cameron vertrouwt op zelfregulering van de industrie. ‘Als de regering denkt dat dat het probleem oplost, maken ze een tragische vergissing’, zegt Rayner.

Onder Britse voedingskundigen bestaat brede oppositie tegen het Call to Action on Obesity in England van de regering-Cameron, of de redactie van de BMJ laat tot driemaal toe alleen critici aan het woord. Philip James: ‘Het is geen simpele kwestie van persoonlijke verantwoordelijkheid. Er is een omgevingsprobleem. De prijzen van voedsel worden bijvoorbeeld gemanipuleerd door de regering en door de voedingsmiddelen- en agrarische industrie, zodat vet en suiker goedkoop zijn. De prijzen daarvan moeten juist stijgen.’

Eén voorstander van de liberaal-paternalistische aanpak van de conservatieve regering laat de BMJ aan het woord. Die prijst consumptieverminderende ‘contracten’ tussen ouders en kinderen aan. En de pianotrap.

Wim Köhler

    • Wim Köhler