Wij zijn voor

Ik ben vóór hoor, voor de perspolitie. Doe mij maar een besnorde, vaderlijk in uniform. Hij mag naast me staan als ik stukjes tik en nu en dan Dik Tromsgewijs aan mijn oor trekken. Dit wanneer ik me bezondig aan hype-jes. Au.

Dan maar een sterfgeval. Wat Nieuwsuur deze week miste in een goed item over borstkankerbeweging Pink Ribbon in Nederland, was dat zaterdag net de Amerikaanse kampioen van deze club overleed. Aan eierstokkanker.

Evelyn Lauder was getrouwd met de baas van Pink Ribbon-sponsor Estée Lauder. Haar woordvoerder haastte zich om The New York Times te melden dat Lauders eierstokkanker „onafhankelijk” van haar vroegere borstkanker ontstond. Sterven vloekt bij Pink Ribbon.

Lauder zit nog in de documentaire ‘Pink Ribbon, Inc.’ van Léa Pool, in Amsterdam te zien op filmfestival IDFA.

We zien haar positief speechen bij alweer een gebouw in roze schijnwerpers. Net als het Concertgebouw, tijdens het jaarlijkse glamourgala voor Pink Ribbon.

Ik woonde in Washington en wond me daar jaarlijks op als tienduizenden juichende vrouwen in april weer hun Race for the Cure hielden, in hun hysterische roze outfits, van hotpants tot bunny-oren. Ik las er Barbara Ehrenreich, die in haar boek Bright-sided. How the Relentless Promotion of Positive Thinking Has Undermined America de gevaarlijke kanten van positief denken ontleedt. Het hoofdstuk over haar eigen borstkanker heet toepasselijk ‘Lach of sterf’.

In ‘Pink Ribbon Inc.’ zegt Ehrenreich, verwijzend naar de tweede feministische golf: „We used to march in the street. Now you’re supposed to walk for a cure.”

Het is gewoon niet meer bon ton om tegen te zijn. Daarom lachen we om de Occupy-beweging: nooit eens positíef, zien er niet eens leuk uit, met hun onoplosbare financiële crisis, in hun ongewassen zwarte kleren. Een vloedgolf van strategische adviseurs, communicatietypes en consultants veroorzaakte, ook in Nederland, een voorkeur voor problemen die vrolijker op twitter passen.

#spannend!

#heerlijkeuitdaging!

We gaan lekker oplossen, wij, de consultants en de politiek. Tegen zijn is voor losers: wij zijn vóór! Zo kon Pink Ribbon Amerika dus 1,9 miljard dollar inzamelen voor de behandeling van borstkanker, en maar een fractie besteden aan onderzoek naar de oorzaken van de ziekte.

„Wij zijn met name erop gericht om de kwaliteit van het leven van borstkankerpatiënten te verbeteren”, zegt ook de Nederlandse woordvoerder schaamteloos. Prettig voor hun behandelaars. En voor bedrijven die met hun roze rotzooi en cause marketing aan kanker verdienen.

In Amerika zag ik kleine schoolmeisjes in roze T-shirts met de opdruk ‘I love my boobies’. Dankzij de Pink Ribbonbeweging geloven zij dat we alle problemen met sex appeal kunnen oplossen. Een onderzoeker in de film zegt het met dodelijke precisie: „De enige oorzaak voor borstkanker die we kennen, is vrouw zijn.”