Waar liggen de grenzen van rouwliteratuur?

Waar liggen de grenzen van rouwliteratuur? Onlangs publiceerde Connie Palmen haar Logboek van een onbarmhartig jaar, over haar rouw om Hans van Mierlo. Zij werd door de critici van de meeste kranten hard aangepakt. Hoe anders verging het A.F.Th. Van der Heijden na diens Tonio, over de dood van zijn zoon, of de Amerikaanse Joan Didion die na The Year of Magical Thinking over het overlijden van haar man nu Blue Nights publiceerde over de dood van haar dochter. Zijn deze boeken te vergelijken? Draait het oordeel om het boek alleen – en kan (of moet) dat wel? Discussieer mee via nrc.nl/ boeken. Daar vindt u recensies van de boeken en een interview met Palmen.