Rockend Girls stopt drama in zoete songs

Pop

Girls, 16/11 Melkweg Amsterdam. ***

Heb medelijden, vraagt Christopher Owens in bijna al zijn liedjes. Meisjes die hem verlieten, meisjes die hij bedroog en vrienden die hij teleurstelde vraagt hij om vergiffenis, vaak met het excuus dat hij door drugs bevangen was en niet wist wat hij deed. Met zijn slungelachtig postuur en vette blonde lokken is hij bepaald niet het toonbeeld van een rockster. Toch maakte hij een van de mooiste rockplaten van 2010.

Het tweede volwaardige album Father, Son, Holy Ghost van zijn groep Girls bestaat uit prachtig gevoelige liedjes, die alles te maken hebben met Owens’ verknipte achtergrond. Van zijn brave jaren bij de sekte Children Of God stapte hij over op een losgeslagen bestaan als rockmuzikant in San Francisco, met bassist Chet White die de zaak organisatorisch bij elkaar hield. Hun muziek is melodieus en omfloerst, met echo’s van psychedelische rock uit de jaren zestig en zeventig.

Zoals Girls op het podium uit vijf mannen blijkt te bestaan, zo misleidend zijn de zoete nummers die ze spelen. In schijnbaar banale liefdesliedjes als Honey bunny en Saying I love you speelt zich een groot drama af, vertolkt door een romantische ziel die maar niet kan begrijpen hoe zelfs zijn bloedeigen moeder hem kon verlaten. Forgiveness is de sleutelsong in een repertoire dat de hunkering naar een beetje liefde uit alle tekstregels laat spatten.

Christopher Owens kan zijn kwetsbaarheid laten groeien tot epische proporties. Het smachtende Vomit werd na een eenzaam intro overrompeld door een wervelstorm van orgel, slagwerk en een gitaar als een onweersbui. Daarna kabbelde het optreden weer rustig voort.

Het was een mooi, maar ook een beetje vlak concert waarbij uitgerekend de meisjes geen oog voor Owens leken te hebben. Ze kakelden er lustig doorheen, soms wijzend op die rare jongen die daar zo introvert stond te zijn.