Nieuwe Europese man bij het IMF geniet respect

Het plotselinge vertrek van de hoogste Europese onderhandelaar van het Internationale Monetaire Fonds, Antonio Borges, is beschamend. Hij bekleedde deze functie slechts twaalf maanden en beging onlangs een grote blunder door erop te zinspelen dat het IMF de staatsobligaties van in problemen verkerende Europese landen zou kunnen opkopen. Nu de eurocrisis steeds erger wordt, was het IMF zo verstandig een veteraan te benoemen die zich niet schuldig heeft gemaakt aan dergelijke uitglijders.

Maar niemand wil in het heetst van de strijd een topgeneraal verliezen. En de directeur van het Europese departement van het IMF, ooit een slaperig onderdeel van het fonds, is een belangrijk lid geworden van het managementteam van de multinationale kredietverlener, nu de crisis op het continent zich heeft verdiept. Het grootste deel van de uitstaande leningen van het fonds bevindt zich nu bij Europese staten, en het komende jaar zou dat zelfs nog meer kunnen worden, nu ook Italië en Spanje onder druk staan.

Of Borges nu wel of niet om persoonlijke redenen opstapt, zoals het IMF beweert, zijn vertrek is waarschijnlijk hoe dan ook een zegen. De vroegere managing director van Goldman Sachs en centrale bankier van Portugal heeft het niet altijd even goed gedaan bij het fonds. Vorige maand kwam Borges in moeilijkheden nadat hij aan journalisten had verteld dat het fonds wellicht noodlijdende Europese economieën zou kunnen gaan helpen door hun staatsobligaties op te kopen. Dit zou voor het IMF een radicale beleidswijziging zijn geweest, want het fonds heeft in zijn zestigjarige bestaan uitsluitend rechtstreekse leningen aan overheden verstrekt. Hij moest een paar uur later al op zijn woorden terugkomen. Op de G20 in Cannes benadrukte managing-director Lagarde dat het IMF uitsluitend leent aan aangesloten lidstaten.

Het optreden van Borges is het soort loslippigheid dat het IMF slecht kan gebruiken nu de crisis escaleert. Gelukkig lijkt de vervanger van Borges, Reza Moghadam, een veiliger keuze, want het is iemand met veel ervaring en gezag. Deze IMF-veteraan, met een dienstverband van twintig jaar, is momenteel hoofd strategie van het fonds. En omdat hij onmiddellijk het roer overneemt, zal er geen sprake zijn van een ongemakkelijk intermezzo.

Zeker, de macht van de Europese chef van het IMF is beperkt. Net als bij diplomaten biedt zijn rol slechts beperkte mogelijkheden om af te wijken van de lijn die is uitgestippeld door het bestuur van de organisatie en Christine Lagarde. Niettemin speelt het IMF een leidende rol in de Europese situatie. Wie deze baan bekleedt, moet bij zoveel mogelijk partijen respect genieten om enige invloed te kunnen uitoefenen. Moghadam begint met een schone lei. Lagarde, zelf een nieuwkomer, kan zich niet nog meer misstappen veroorloven.

Christopher Swann

Vertaling: Menno Grootveld