Trouw aan Fluxus

galeries

Bob Lens, t/m 15 jan. 2012 bij XX Multiple Galerie, Kromme Zandweg 110, Rotterdam. iNL. multiplegalerie.nl . Tot 1 dec. ook bij Pulchri Studio, Den Haag. Inl. pulchri.nl ****

„Zinloze kolder als muziek verkocht” kopte de Haagsche Courant in november 1964. De correspondent had een concert bijgewoond van Nederlandse Fluxuskunstenaars, die stelden dat al hun daden kunst kunnen zijn. Dat leverde een wansmakelijke vertoning op, waarschuwden ook andere kranten. Het schandaal illustreerden ze met een krantenfoto van een concert: een reeks rinkelende wekkers. Daarachter zie je een aandachtige kunstenaar die de wekkers om beurten opwond.

Die kunstenaar was Bob Lens en de knipsels liggen als trofeeën in een vitrine op zijn solotentoonstelling in XX Multiple Galerie. Lens heeft er nog plezier om: „Gingen de gordijnen eindelijk open en had ik daar een papieren wand gehangen. Daar prikten we met stokjes gaatjes in. Veel boegeroep.”

De Fluxusrevolte vergde een poëtische blik op het leven, en werd wereldwijd door kunstenaars uitgedragen met happenings en dadaïstische klankgedichten. Inmiddels is de beweging, die het bourgeois kunstinstituut wilde ontstijgen, toch bijgezet in galeries en musea.

Dat biedt ook gelegenheid om meer tastbare kunstuitingen te exposeren. Zoals de multiples die Lens maakt, waar hij aarzelend een prijs op plakt.

Lens is niet de bekendste Fluxusman maar hij bleef de beweging altijd trouw. Wekkers, die het leven tot muziek omtoveren, buitelen door de computerprints die hij tegenwoordig maakt. In tegenstelling tot vanitasstillevens, waar tekenen van tijd aanroepen tot bezinning moedigen deze aan: leef het moment!

Voor zulke levenskunst schreef Lens een boekje met instructies, zoals voor het overschenken van water uit flessen tot alles gemorst is – vergelijkbaar met Fluxusperformances van Kaprow en Schippers.

In de computer mengt hij grafische tekeningen en foto’s van tafels, mensen, walnoten, kubussen, uitzichten. Deze ratjetoe vormt een aanstekelijke chaos.

Laat mensen zich richten op hun dagelijkse besognes, zegt Lens hiermee, dan vinden ze veel meer fundamenteels dan in welk fundamentalisme dan ook.

    • Sandra Smets