theater

Midzomernachtdroom

Theu Boermans regisseert zijn debuut bij het Nationale Toneel nadrukkelijk op de lach, en zegeviert groots: Midzomernachtdroom is ruim twee uur lang hilarisch, van het type tranen van het lachen. Ondanks de vele seksuele toespelingen is de voorstelling wel vet, maar niet plat. Dat is te danken aan het knappe, gelaagde spel van veel van de acteurs, met name Antoinette Jelgersma als de vreemde, nukkige Puck en Pierre Bokma als de hartveroverende sukkel Bok: type grote woorden, klein hartje. Boermans’ Midzomernachtdroom is een frisse spektakelvoorstelling die drijft op de humor en sensationele effecten. Het is lang wachten op de diepgang, maar als die komt, is het meteen een ijzingwekkende kentering, en vloeien ook echte tranen.

Inl. nationaletoneel.nl

Wat nodig is

Het heeft er alle schijn van dat Laura van Dolron middenin een therapeutisch proces zit. En ook Oscar van Woensel moet het nodige zielenonderzoek hebben gedaan – hij kickte recentelijk af van een drank- en drugsverslaving. In Wat nodig is delen zij dapper hun nieuwe levensinzichten met het publiek; openhartig, herkenbaar en ontroerend. Van Dolron brengt het tempo terug, praat weifelend en zacht, ademt diep, zwijgt veel. En brengt haar publiek zo in dezelfde stemming. Want dat is nodig nu: even stilstaan, even rustig zijn, voor even gelukkig misschien. Van Dolron weet dat gevoel daadwerkelijk bij haar toeschouwers op te wekken. In elk geval voor even. In elk geval bij één.

Inl. nationaletoneel.nl

Weer met Henk

Als de Henk uit de titel Weer met Henk ook maar een beetje verwijst naar de Henk van Henk en Ingrid, kan Nilgün Yerli nooit Ingrid zijn. Ze betreedt het toneel met één voet in een laars met hoge hak en de andere in een plat schoentje. „Ik hink op twee gedachten”, zegt ze, „en daardoor loop ik mank.” Eén been staat in Nederland, waar ze al dertig jaar woont. Maar het andere in Turkije, waar ze op haar tiende wegging. Dat schept een lastige spagaat, zeker in een land waar ze ergens op een muur las: „Alle Turken terug naar Marokko.” In haar nieuwe cabaretsolo is vlinderlichte spot het belangrijkste wapen van Nilgün Yerli. Met laconieke grappen zet ze Nederland tegenover Turkije. Yerli bespeelt met uitdagende flair haar publiek.

Inl. bostheaterproducties.nl

De Misantroop

In de regie van Erik Whien bij Toneelgroep Oostpool sprankelt Molières Misantroop van het spelplezier. Hier schuilt de humor in de taal. De acteurs laten de barokke zinnen met subtiele ironie gepast pedant de zaal in rollen, waarbij ze zich richten tot het publiek; kijk mij eens? Die speelstijl klopt precies. Er zijn hilarische bijrollen, van Mark Kraan als de ijdele maar onzekere Oronte, en Kirsten Mulder als Arsinoé: bekakt en kuis van buiten, maar onderhuids zinderend van geilheid. Den Hartogh is sterk als de steile mensenhater; stiekem een idealist, ook in de liefde, tegen beter weten in. Maar Alejandra Theus als zijn liefje Célimène steelt de show. Zij pakt iedereen schaamteloos in, zaal incluis. Theus is koket, charmant en onweerstaanbaar.

Inl. oostpool.nl