Poetsgarnaal houdt niet van meer dan twee

Poetsgarnalen dulden maximaal één soortgenoot in de buurt. De rest wordt vermoord.

Het lijkt wel of ze jaloers zijn. Poetsgarnalen die met meer dan twee bij elkaar in een aquarium worden gestopt, staan elkaar naar het leven totdat er één paartje overblijft. Dan stopt het moorden. De twee overgebleven garnalen leven in harmonie verder. Dat schreven biologen van de universiteit van Tübingen vrijdag in Frontiers in Zoology.

Poetsgarnalen (Lysmata amboinensis) zijn hermafrodiet: ze hebben zowel mannelijke als vrouwelijke voortplantingsorganen. Ze kunnen alleen niet zichzelf bevruchten. De vingergrote schaaldieren uit de Indische en Grote Oceaan eten loszittende schubben en parasieten van de huid van vissen. In ruil voor deze dienst eet hun gastheer hen niet op.

Juist het feit dat de garnalen leven van de ‘kruimels’ die vrijkomen op vissenhuiden, is de reden dat zij niet meer dan één andere soortgenoot in de buurt dulden. Die hebben zij nodig voor de voortplanting, maar alle andere verminderen de kans op een groot nageslacht.

‘Meer dan twee is te veel’ is ingebakken in de natuur van de garnaal. De biologen gaven de dieren voldoende voedsel en toch vielen er slachtoffers, totdat er twee garnalen overbleven. De onderzoekers vonden de dode dieren meestal ’s ochtends op de bodem van het aquarium. ’s Nachts vervellen de garnalen en dat is volgens de biologen het enige moment waarop rivalen kunnen toeslaan. Garnalen vervelden minder vaak als zij met drie of vier in het aquarium zaten. Zodra er nog maar twee over waren, kregen de vervellingen weer het normale ritme. (NRC)