Outsider die ziel van Victoriaans Engeland verbeeldde

In 2012 is het tweehonderd jaar geleden dat Charles Dickens (1812- 1870) werd geboren. Ter ere daarvan zijn alvast twee biografieën verschenen. Bij het lezen van Dickens’ levensgeschiedenis doemen toch wat vragen op. Want, waarom ging hij zo graag naar mortuaria?

Volgend jaar is het tweehonderd jaar geleden dat Charles Dickens werd geboren. De nieuwe biografie van Claire Tomalin, die bekend staat als een van Engelands beste biografen, moet die gelegenheid luister bijzetten. In haar fascinerende studie The Invisible Woman (1991) over Dickens behendig weggemoffelde relatie met de actrice Nelly Ternan, kwam ze dicht bij de getourmenteerde man zelf.

Helaas: misschien omdat de verwachtingen zo hoog gespannen waren, misschien omdat er de afgelopen jaren al zoveel biografieën van Dickens zijn verschenen, feit is dat Tomalins Dickens ernstig tegenvalt. Anders dan andere moderne biografen, zoals Peter Ackroyd, die dieper tot Dickens probeerden door te dringen door vrijuit met de vorm te experimenteren, vertelt Tomalin een rechttoe-rechtaan verhaal, zo nu en dan op het plichtmatige af.

Dat verhaal kennen we nu wel: het jongetje dat gedwongen wordt zijn scholing af te breken, omdat zijn nonchalante vader wegens schulden in gevangenis belandt; het jaar dat hij etiketten op flesjes schoenpoets moet plakken; zijn tijd als hulp op een advocatenkantoor en als gewiekst parlementair verslaggever, en van daaruit zijn razendsnelle ontwikkeling van chroniqueur van het leven in Londen tot ’s werelds beroemdste romancier.

Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Vrijdag 11 november 2011, pagina 14 - 15. U kunt het hele artikel hier lezen.