Obsessief sleutelen aan een nieuwe huid in bizar lab

La piel que habito

Regie: Pedro Almodóvar. Met: Antonio Banderas, Elena Anaya. ***

De vorm en de inhoud zijn in La piel que habito (‘De huid waarin ik leef’) van Pedro Almodóvar iets te goed op elkaar afgestemd. De film gaat over de krankzinnige wetenschapper Robert Ledgard, gespeeld door Antonio Banderas, die voor het eerst in vele jaren weer met zijn ontdekker Almodóvar is herenigd. De plastisch chirurg heeft het, nadat hij zijn echtgenote bij een gruwelijk auto-ongeluk heeft verloren, in zijn hoofd gehaald een menselijke huid te ontwikkelen die ongevoelig is voor insectenbeten en die brandveilig is. Zoals die huid is, is ook de film: veerkrachtig, schokbestendig, technisch gezien een hoogstandje, maar ook nogal synthetisch en koud.

De obsessie wordt weliswaar met het scalpel ontleed, maar niet invoelbaar gemaakt. Zijn dwanggedachten zijn voor het personage zelf – en dus ook voor de kijker – te weinig een beest dat hij zelf niet begrijpt, te weinig mysterieus. Maar met die beperkingen is er nog genoeg om met bewondering naar te kijken in La piel que habito. De niet-chronologische structuur is moeizaam, waardoor het lang duurt voordat het verhaal vat krijgt op de kijker. Vera (Elena Anaya) is het onfortuinlijke proefkonijn dat tegen haar wil wordt vastgehouden in het geïsoleerde landhuis van de dokter, in de buurt van Toledo. Als de film begint is haar nieuwe huid bijna voltooid. De huishoudster zit ook in het complot. Als diens zoon, een voortvluchtige crimineel, plotseling voor de deur staat en het huis binnendringt, stort de bizarre, klinische laboratoriumwereld in elkaar.

Tot dan toe is de film vooral vergezocht. Dat verandert als in lange flashbacks duidelijk wordt wie de onfortuinlijke Vera is. De krankzinnige chirurg blijft een levenloze en karakterloze figuur, maar het slachtoffer krijgt steeds meer contouren en geeft de film een hart. Dat is precies in de lijn van films als Frankenstein waar Almodóvar bij aanhaakt en waarin het monster altijd het enige echt menselijke personage blijkt te zijn.

Peter de Bruijn