Lucide dromenoogst

galeries

Tekeningen van Paul Klemann Oude Medelsestraat 38, Tiel. 19 nov t/m 4 dec, za/zo 12-17 uur. Inl. paulklemann.nl ****

Als mensen hun dromen vertellen, is dat vaak alleen voor henzelf interessant. Woorden schieten tekort om op anderen over te brengen hoe wonderlijk de droom was. Het relaas is te vaag en te particulier. Weet je wat het is: je had erbij moeten zijn.

Maar als Paul Klemann (1960) een droom tekent, ben je erbij. Hij herneemt de droom in kleurpotlood, maakt er een nieuwe droom van op papier. Hij duidt niet, probeert wat krom is niet recht te tekenen, maar geeft verwonderd en intens weer wat er ’s nachts aan zijn geestesoog voorbij trok. Als kijker ben je net zo verbaasd. Met wijdopen ogen droom je met hem mee.

Hij doet het al meer dan twintig jaar. Wordt het niet eens tijd voor iets anders? Kennelijk niet. Hij maakt ook wel eens ander werk, tussendoor, maar met dromen ben je natuurlijk nooit klaar. Iedere nacht wordt het reservoir in je hoofd aangevuld met vreemde, wilde beelden. Beelden die je bij je volle verstand niet kunt verzinnen, maar die toch echt van jou zijn en waarmee je mag doen wat je wilt.

Sterker nog: juist omdat hij het al twintig jaar doet, maakt Paul Klemann zulke indrukwekkende droomtekeningen. Hij is getraind. Hij kan lucide dromen, vasthouden en weergeven wat hij gedroomd heeft. Zijn tekeningen zijn in de loop van die twintig jaar steeds sterker geworden, steeds droomachtiger.

Vorige week droomde hij over tekenen. Twee onthoofde pony’s met zebraprint hadden potloden als koppen en waren druk in de weer met het ontwerpen van logo’s voor een nieuw bedrijf. De tekening die Klemann ervan maakte wordt nu al geëxposeerd. Hoewel hij regelmatig deelneemt aan tentoonstellingen in galeries en musea, heeft hij geen vaste galerie: liever exposeert hij gewoon in zijn huis, op een industrieterrein in Tiel. Daar heeft hij een paar ruimtes tot zijn beschikking die niet onderdoen voor de gemiddelde grootsteedse galerie. De komende drie weekeinden stelt hij er voor de vijfde keer een grote groep nieuwe droomtekeningen tentoon.

Als je de nieuwe oogst bekeken hebt en weer eens opstapt, denk je hetzelfde als bij het ontwaken uit een mooie droom: wat jammer dat het afgelopen is.

    • Gijsbert van der Wal