'Lef' mikt op 20.000 verslaafden

Lef is een blad met verhalen over verslaving, met Jack Wouterse als boegbeeld. Maar ook in Vrouw staan tragedies: doorrijden na een ongeluk en vrijen met een twintiger.

Het ligt ons al een paar weken aan te gapen in de kiosk: dat, laten we zeggen, fascinerende gezicht van acteur Jack Wouterse. Hij staat op de cover van Lef, waarvan vorige maand het eerste nummer verscheen. „Lef Magazine is het allereerste publiekstijdschrift ter wereld voor verslaafden in recovery, familieleden en naasten, en hulpverleners”, schrijft de hoofdredacteur in haar voorwoord. Ze wil „op een positieve manier een bijdrage leveren aan de maatschappelijke opinie/beeldvorming over de ziekte verslaving. Ja, verslaving is een ziekte.” Hmm, dat klinkt zwaar. Je wil gewoon even lekker een tijdschrift lezen, moet het meteen weer een bijdrage leveren aan een beeldvorming over iets.

Ook uit het voorwoord: „De tijd dat een verslaafde met een pruik op en een vervormde stem geïnterviewd werd op tv, is voorbij.”

Blader vervolgens door naar het eerste grote artikel en lees het verhaal van Robin (30), die ruim tien jaar verslaafd is geweest aan de drug ghb. Het is aangrijpend, maar verder dan de voornaam Robin en zijn leeftijd komen we niet. Áls hij al Robin heet. Veel bladen hebben dramatische verhalen verteld door anonieme mensen. Ik denk dan altijd: verzonnen. Bij dit artikel denk ik dat niet, maar het is toch een beetje de geschreven variant van de pruik en de vervormde stem. Ook in de reportage uit een verslavingskliniek wemelt het van gefingeerde namen.

Maar er is ook een 29-jarige man, die spreekt over zijn eerste keer seks na acht jaar cocaïne- en drankverslaving. Hij staat met zijn volledige naam én foto in het blad. Dat is lef hebben. „Klopt,” zegt hij, „maar voor mij is niks meer taboe.”

En er is dus Jack Wouterse. Eetverslaafd, ex-cocaïne- en alcoholverslaafd. Momenteel te zien in Slaaf van het RO Theater, „over de waanzin en de hel van verslaving”. Voor Lef een perfect verhaal voor het eerste nummer. En Wouterse in je blad is altijd goed, want hij levert lekkere quotes. „Fuck de kerk” of „Ik kan niet tegen die zogenaamde siliconenkutten, die mensen die niets te vertellen hebben. Daar krijg ik het zuur van.”

Om Lefs missie nog maar eens te benadrukken, een gesprek met een hoogleraar verslavingszorg. „Toen Antonie Kamerling zelfmoord pleegde, besefte de samenleving dat hij ziek was. Bij verslavingen zijn we nog niet zo ver.”

Lef moet zes keer per jaar verschijnen (over drie weken ligt nummer 2 in de winkel), met een oplage van 20.000. Best veel voor een blad vol verslavingsnieuws.

Omdat een verslavingsblad wat heftig leek, kochten we voor wat verlichting ook maar even de nieuwe glossy Vrouw. Typisch zo’n blad waarvan je denkt: maar dat kén ik toch al? Er zijn tientallen van zulke bladen. Nee, maar dit blad bestaat écht al. Het zit elke vrijdag De Telegraaf.

In het voorwoord heet dit eerste los te kopen nummer van Vrouw een „heerlijk dik winters bewaarnummer”, maar waarom zou je in godsnaam zo’n glossy willen bewaren? Zo spectaculair is het niet. Op de cover: „Winterslank met Dr. Frank” (gaap) plus „horoscoop, puzzels, cadeautips, spannend verhaal en wintermode”. Meer is het blad ook niet. De Jack Wouterse van Vrouw is Isa Hoes, weduwe van Antonie Kamerling. „Groot respect voor Isa Hoes”, lezen we.

Het is zo’n blad met modefoto’s met bijschriften als: „Zij: rode gebreide sjaal €69,95. Hij: legergroene mannenparka met borgvoering €79,95.” Waar Lef naar een verslavingskliniek ging, heeft Vrouw een reportage uit een kliniek voor plastische chirurgie . De trend daar is chemische peeling, wat dat ook mag zijn. De Vrouw-lezer wéét dat blijkbaar, want echt uitgelegd wordt het niet.

En ja, er zijn dramatische verhalen! „Tien vrouwen over het geheim dat zij met hun man delen.” Anoniem, natuurlijk. De een doet het met een jongen van begin twintig, de ander is doorgereden na een ongeluk, en een van de vrouwen heeft een verslaafde dochter. Smullen! U denkt verzonnen verhalen? Ik zeg niets.