Digitale dwalingen

Toen ik ’s middags thuiskwam, trof ik mijn vrouw snikkend boven haar laptop aan. „Ik word er gék van”, zei ze in allerlei variaties.

Wat bleek? Ze had geprobeerd via de digitale snelweg een ov-chipkaart aan te vragen. Telkens ging er iets fout en moest ze opnieuw beginnen. Pas na een uurtje had ze haar aanvraag met succes volbracht. „En nou moet ik ook nog jouw kaart aanvragen”, zei ze, „of doe je het liever zelf?”

„Neu”, zei ik, „om met Rita Verdonk te spreken: afspraak is afspraak en regels zijn regels.” Rita verliet dan wel enkele weken geleden de Nederlandse politiek, met haar beste oneliners mag ze best in ons collectieve geheugen voortleven. „Bovendien moet ik nog aan het werk, écht werk”, voegde ik eraan toe.

Terwijl ik me snel uit de voeten maakte, ging ze jammerend opnieuw aan de slag. Af en toe pakte ze haar mobieltje om met een of andere hooggeplaatste ov-chipkaartfunctionaris de nieuwste problemen door te nemen. Terwijl ik mijn benen op mijn bureau legde en een oude Kuifje (De schat van Scharlaken Rackham) uit een geheime la pakte, hoorde ik haar uitpakken tegen zo’n functionaris. „Nu dacht ik dat ik alles opgelost had en loop ik wéér vast…”

„Het zijn allemaal vriendelijke mensen”, zei ze later, „maar ze hebben het zo ingewikkeld gemaakt dat je onherroepelijk ergens een fout maakt.”

Ik wist precies wat ze bedoelde, want ook ik maak wel eens ergens met grote tegenzin een account aan om daarna te merken dat dit het begin van veel moeilijkheden kan zijn. Je hebt bij je beantwoording een spatie vergeten, of juist niet vergeten, je had een punt moeten toevoegen, of juist niet, en voor je het weet ben je weer terug bij af.

Het kostte me onlangs een half uur om digitaal een kaartje bij een schouwburg te bestellen. Vroeger belde ik vijf minuten met een juffrouw aan de kassa en klaar was Frits. Nu zit ik te ploeteren boven zaalplattegronden om eindeloos uit te vissen op welke plaats we het beste kunnen gaan zitten. Heb ik eindelijk iets gevonden, dan snauwt de website dat ik die twee naast elkaar gelegen plaatsen niet mag kopen, omdat er dan daarnaast ééntje eenzaam overblijft – en dat mag je de betrokkene niet aandoen. Dat is jullie zorg, wil ik terugsnauwen, maar zó zijn we niet meer met de schouwburg getrouwd. Graag of niet, klootzak, zeggen ze daar.

Zo is er tussen mij en Eredivisie Live op zeker moment een kennelijk onherstelbare breuk opgetreden. Er moet iets fout zijn gegaan met mijn wachtwoord en wat ik nu ook probeer: ik krijg mezelf niet meer ingelogd. Ik mocht een vraag opsturen, maar uit hun antwoord bleek dat ze niets van mijn probleem begrepen hadden.

Trek het jezelf niet aan, in Nederland zijn we nu eenmaal slecht in bewegwijzering, probeerde ik mijn vrouw te troosten, nadat ik Kuifje had weggelegd. We maken het elkaar moeilijker dan nodig is, bij menige kruising of paddestoel sta je als verkeersdeelnemer voor de vraag: hoe nu precies verder? Op de digitale snelweg is het al niet anders.

Tevreden trok ik me in mijn werkkamer terug, het geeft je altijd een warm gevoel om de medemens een hart onder de riem te steken. Toch hoorde ik haar kort daarna iets gillen. Wat nu weer? Ze gooide mijn deur open. „Van Gaal gaat Ajax leiden”, riep ze, „Cruijff moet weg.”

„Ajax kiest eindelijk wél de goede weg”, zei ik plechtig, terwijl ik me alvast verheugde op de woede van De Telegraaf.

    • Frits Abrahams