BN'ers als gangmakers voor offer aan goed doel

Johan Cruijff was niet de enige die woensdagavond een bijlslag in de rug kreeg, zoals we een van zijn voorstanders, advocaat Keje Molenaar, steeds opnieuw hoorden vertellen. Ook de reportage in Nieuwsuur (NOS/NTR) over ongerijmdheden bij Pink Ribbon op dezelfde avond dat KWF Kankerbestrijding met een rechtstreekse uitzending donateurs trachtte te werven, viel in die categorie.

In beide gevallen valt de stelling te verdedigen dat het verraad, hoe onaangenaam het ook oogde, wellicht een hoger doel diende.

Redacteur Judith Pennarts had voor Nieuwsuur de jaarverslagen van Pink Ribbon uitgeplozen en ontdekt dat er wel erg weinig inkomsten waren besteed aan onderzoek naar genezing van borstkanker. In 2009 en 2010 geen cent en in 2008 een bedrag van 288.000 euro, of wel 1,8 procent van de door charitatieve acties geworven 16 miljoen. Ook doneerde KWF 2 miljoen, maar die organisatie heeft de samenwerking inmiddels beëindigd. Er zit nu 7 miljoen in kas.

De interim-directeur van Pink Ribbon stelde dat haar organisatie meer aandacht heeft voor vroege preventie en verbetering van de levenskwaliteit van patiënten. Maar in de reclame-uitingen wordt het onderzoek naar geneesmiddelen wel steeds benadrukt.

En dat is ook waar de inzamelingsacties feitelijk om draaien. In de live show Sta op tegen kanker (AVRO) werd het Agora Theater in Lelystad bevolkt door sterren van televisie en uit de sport, zangers en muzikanten plus een enkele politicus. Om beurten stond er een op en noemde de naam van een of meer dierbaren die aan de vroeger slechts met de beginletter aangeduide ziekte leden of inmiddels gestorven waren. Dat willen we natuurlijk met zijn allen zien te voorkomen, voor slechts vijf euro per maand.

Onduidelijkheid over de aard van de besteding (KWF zei in Nieuwsuur 80 procent aan onderzoek uit te geven) is niet de enige smet op dit soort goed bedoelde acties van de hulpindustrie.

De gevoelens van onmacht, woede, verdriet en toch ook een zeker ongemak in de omgang met levensbedreigende aandoeningen ontladen zich gemakkelijk in het trekken van de portemonnee.

Een borstkankerpatiënt zei in Nieuwsuur zich altijd zeer onaangenaam te voelen over de dramatiek en emotionaliteit van inzamelingen. Ze kan niet goed tegen het jaarlijkse roze gala, gesponsord door cosmeticafabrikant Estée Lauder, om nog maar te zwijgen van een Tietenrace, Borstenmemory en de verkiezing van het mooiste decolleté van Nederland.

Zelf krijg ik steevast de kriebels bij elke collectieve uiting van offerbereidheid voor een goed doel, met Bekende Nederlanders als gangmakers. Waarom kunnen bedrijfsleven en overheid niet voldoende investeren in zoiets basaals als onderzoek naar genezing van een ziekte waar in Nederland vijf mensen per uur aan sterven? Zijn we daarvoor afhankelijk van een beroep op ons individuele geweten?