Phil Bloom in Egypte en exhibitionisme bij BNN

Dinsdag bereikte het ontroerende naaktportret van de Egyptische blogger Aliaa el Mahdy in NOS op 3 voor het eerst de Nederlandse televisie. Een paar dagen eerder was het al door Hassnae Bouazza doorgeplaatst op het Nederlandse weblog Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in een libertijnse vorm gegoten wordt.

Naar eigen zeggen wordt Frontaal Naakt nu in Saoedi-Arabië geblokkeerd en internationaal doet het moedige exhibitionisme van de seculiere en liberale feministe veel stof opwaaien. Brengt ze met acties als deze of het ironisch pleiten voor het dragen van hoofddoeken door mannen de nieuwe vrijheid in gevaar of wijst ze de enige begaanbare weg voor de toekomst van de Arabische lente?

Het lieve functionele bloot van Aliaa el Mahdy deed mij denken aan het optreden van Phil Bloom in Hoepla (VPRO, 1967). Toen was het nog een riskante verzetsdaad om je lijfelijk in te zetten voor beschikking over eigen lichaam en tegen morele betutteling, zoals nu in de Arabische sixties.

Inmiddels is er hier weinig moed meer nodig om avond aan avond pikante en ranzige taferelen op het scherm te brengen. Wat voor betekenis moeten we hechten aan Filemon Wesselink die in een bubbelbad champagne drinkt met twee meisjes in bikini, terwijl hij de eigenares van een escortbureau vraagt naar het bestaan van bunga bunga-feestjes in Nederland? Politiek, cultureel of journalistiek zet dit soort amusement geen zoden aan de dijk.

Eerlijk is eerlijk: De week van Filemon, waarin de verslaggever met een koptelefoon op het hoofd Bekende Nederlanders met brutale vragen in verlegenheid probeert te brengen of bruidsjurken met verf bekladt, is maar één kant van het gezicht van BNN.

Eerder op de dinsdagavond laat Sophie Hilbrand in Je zal het maar zijn (ook van BNN) zien hoe je oh-la-la-onderwerpen nuchterder en oprechter kunt benaderen.

Telkens worden drie portretten van onorthodoxe jongeren door elkaar gemonteerd. Hilbrand, zelf regelmatig object van spot door televisiesterren als Gordon en Patty Brard omdat ze weigert met haar uiterlijk te koketteren, luistert goed, neemt elk antwoord serieus en exploiteert haar hoofdpersonen niet als prooi van de dominante burgermansmoraal.

In de laatste aflevering figureerden drie ongebruikelijke liefdesparen: voormalig topturnster Verona van de Leur, die nu als webcamgirl haar lenigheid gebruikt, en een zeventien jaar oudere vriend met criminele antecedenten; Udy en Erica die zes keer per avond publiekelijk de daad verrichten in liveshows van Casa Rosso; en Milou die meer van haar chihuahua houdt dan van haar vriend. „Want een vriend kun je altijd krijgen.”

Het is niet moeilijk om excentrieke types voor een camera hun hart te laten uitstorten. De verdienste van Hilbrand is dat zij zo rustig zichzelf weet te blijven.

    • Hans Beerekamp