Pedofiel misbruik als routine

Michael. Regie: Markus Schleinzer. Met: Michael Fuith, David Rauchenberger. In: 5 bioscopen.****

Michael belichaamt de banaliteit van het kwaad. Een kalende dertiger met bril, normaal postuur, in grijze trui of bruine pak. Beleefd afhoudend rijdt hij in zijn middenklasser naar zijn verzekeringskantoor en terug.

Een man zonder eigenschappen die hooguit opvalt door zijn hang naar privacy: komt hij thuis, dan zoemen meteen de rolluiken dicht. Want in zijn kelder woont Wolfgang, een ontvoerd jongetje. Hij is al redelijk gedomesticeerd en mag boven komen voor avondeten, afwas en tv. Soms laat Michael hem zelfs even uit.

Michael is een monster dat jochies ontvoert, verkracht en manipuleert, maar menselijk in zijn schuldgevoel en medelijden. Hij ziet Wolfgang het liefst gelukkig in zijn kelder: daarom gaat hij zelfs op jacht naar een speelkameraadje. Maar zijn zorg blijft begrenst: wordt Wolfgang ziek, dan graaft Michael alvast een graf in het bos.

Oostenrijk was de laatste jaren in het nieuws met kelderkinderen: Joseph Fritzl en dochter Elizabeth, Natascha Kampusch. Aanleiding voor bespiegelingen over de insulaire Oostenrijkse volksaard, maar Michael toont hoe saaiheid en minimaal sociaal decorum - Michael gaat zelfs met tegenzin met collega's op skivakantie - als camouflage werkt.

Michael brengt zijn sensationele onderwerp gortdroog: het is een ‘procedural’ die pedofiel misbruik reduceert tot huiselijke routine. Een ongemakkelijke film, en daarin betoont Schleinzer zich een pupil van Michael Haneke. Maar minder misantropisch: totaal isolement blijkt in Michael even onhaalbaar als absoluut kwaad. En misdaad loont niet: Schleinzer is in wezen een optimist.

Coen van Zwol

Interview Schleinzer: pagina 6

    • Coen van Zwol