Volleybalsters in herkansing voor Spelen na debacle

De volleybalsters verloren de finale van het pre-olympische kwalificatietoernooi. Maar de Spelen zijn nog niet uit beeld. Tenminste als de speelsters hun wankelmoedigheid weten te overwinnen.

De volleybalsters van het Nederlands team wisten na afloop van de verloren finale (3-2) van het pre-olympische kwalificatietoernooi tegen Kroatië niet wat ze hoorden. Verkeerden ze in grafstemming vanwege het missen van de Olympische Spelen in Londen, vertelde interim-bondscoach Bert Goedkoop doodleuk dat ze een herkansing krijgen. Moesten ze verder sippen of blij zijn?

De verwarring in de kleedkamer was exemplarisch voor de situatie waarin het Nederlandse vrouwenvolleybal verkeert. Bij de bond mankeert het aan regelkennis en bij de speelsters aan vertrouwen in de bond en zichzelf. Zo kwam er een verdwaasd einde aan een emotioneel beladen toernooi.

Wat was er aan de hand? De speelsters, en aanvankelijk ook Goedkoop, wisten niet beter of het toernooi in Porec moest worden gewonnen voor plaatsing bij het laatste olympische kwalificatietoernooi, volgend jaar mei in Istanbul. Tot de interim-bondscoach zaterdag hoorde dat de beste nummer twee van de drie pre-olympische toernooien in Kaliningrad, Baku en Porec alsnog een kans op ‘Istanbul’ maakt. Met dank aan Italië, dat momenteel aan de leiding gaat bij de World Cup in Japan. De nummers één, twee en drie van dat toernooi plaatsen zich rechtstreeks voor de Olympische Spelen. Italië is nog maar één overwinning verwijderd van een podiumplaats. En dat gaat met onder andere het zwakke Kenia als tegenstander zeker lukken. Italië maakt daarmee een plaats vrij in het laatste Europese olympische kwalificatietoernooi. En die wordt ingenomen door Nederland als beste nummer twee van de pre-olympische toernooien.

Eind goed, al goed dus. Maar ook niet helemaal, want de manier waarop Nederland de finale van Kroatië verloor geeft te denken. Deze generatie speelsters slaagt er maar niet in finales te winnen. Aan kwaliteit geen gebrek – anders win je geen World Grand Prix, zoals in 2007. Maar hoe prestigieus en sterk bezet ook, een World Grand Prix is onvergelijkbaar met een EK, WK of Olympische Spelen. In die toernooien wordt een killersmentaliteit verlangd. En of het nu sterspeelster Manon Flier, routinier Ingrid Visser of het grote talent Lonneke Slöetjes is, geen van allen kan presteren onder grote druk. De geschiedenis van deze lichting volleybalsters kenmerkt zich door een aaneenschakeling van nederlagen in cruciale wedstrijden.

In de hoop die wankelmoedigheid weg te nemen had Goedkoop bewust het nieuws over de ontsnappingsroute stilgehouden. Hij wilde dat de speelsters een finale leerden winnen. Maar ook onder de tijdelijke vervanger van de ontslagen bondscoach Avital Selinger kregen de speelsters hun zenuwen niet onder controle. Nadat Nederland had verzuimd Kroatië in een vroeg stadium de knock-out toe te brengen, profiteerde het gastland in de vijfde set bij 13-13 optimaal van het geklungel aan Nederlandse zijde. Met de bittere cijfers van 15-13 verloor Nederland de wedstrijd.

De vraag is nu: hoe verder? Eerst moet een nieuwe bondscoach worden aangesteld. Zijn belangrijkste taak wordt de speelsters mentale weerbaarheid bijbrengen. Dat lijkt bij uitstek een taak voor een buitenlandse trainer, iemand die onbelast is met de Nederlandse cultuur. Mogelijk een klus voor een coach uit de Amerikaanse school? Iemand die onbegrensd heeft leren denken. Misschien dat Goedkoop, die na vandaag zijn taak als technisch directeur oppakt, de dertig sollicitanten vooral op die vaardigheid kan scannen.