Tess Gerritsen

Op zaterdagavond werd op Net5 enkele maanden lang de misdaadserie Rizolli & Isles uitgezonden. Over twee sexy vrouwen (detective Jane Rizzoli en forensisch patholoog Maura Isles) die samen aan moordonderzoeken werken voor het door mannen gedomineerde Boston Police Department. De serie houdt het midden tussen Crime Scene Investigation en Desperate Housewives.

Rizolli & Isles is gebaseerd op de boeken van Tess Gerritsen. Hoe Nederlands haar achternaam ook is, Gerritsen – die trouwde met een Nederlander – is door-en-door Amerikaans en schrijft door-en-door Amerikaanse boeken. En die werden stuk voor stuk bestsellers: vertaald in ruim veertig talen gingen ze maar liefst 25 miljoen keer over de toonbank. Vanuit haar professionele achtergrond (ze was internist voor ze full-time ging schrijven) begon Gerritsen met medische thrillers. Maar de afgelopen jaren knalt ze er het ene na het andere Rizolli & Isles-boek uit.

Het Stille Meisje (The House of Books, €17,95) is er weer zo een: de negende in de serie. Het staat deze week op nummer 13 in de CPNB Bestseller Top 60, dus kennelijk zijn we Rizzoli & Isles nog niet zat.

Het boek leest precies zoals de serie kijkt: gemakkelijk en voorspelbaar. Op plekken waar misdaden zijn gepleegd krijgen de dames bijvoorbeeld constant ‘koude rillingen’, hebben ze het gevoel dat iemand ‘zachtjes zijn koude adem’ in hun nekken blaast, waardoor hun haartjes weer ‘overeind gaan staan’, of lijkt het ‘opeens een stuk kouder in het vertrek’ te worden. Dat komt, zo denkt Rizzoli, omdat ‘gewelddadigheid een smet achterlaat, een psychologische vlek die je met zeep en bleekmiddel niet weg krijgt.’

Je hebt in Het Stille Meisje het gevoel het script van – drie keer raden – een tv-misdaadserie te lezen. Maar waar deze series zich goed lenen voor bijvoorbeeld flashbacks (denk aan Bones), worden die in een boek nogal knullig. Dan krijg je zinnen als ‘In haar verbeelding zag ze Dina en Arthur Mallory aan die tafel zitten […] Plotseling verdween dat beeld en zag ze in plaats daarvan de politiefoto’s die een paar uur later waren genomen.’ Zo verdwijnt de spanning in hoog tempo.

Ook achtervolgingen doen het beter wanneer ze bewegen; het boek is simpelweg te traag. Dan kan Rizzoli wel dapper ‘Erachteraan!’ roepen, maar voordat de een ‘slungelig’ en de ander ‘soepel als een acrobaat’ uit het raam is geklommen zijn we twee pagina’s vol gedachten verder, met zinnen als: ‘Je kon hier maar beter niet vallen’.

Nee, het boek is in dit geval niet beter dan de verfilming. Het Stille Meisje lijkt eerder de verboeking van de tv-serie.

Maite Vermeulen

    • Maite Vermeulen