Rare vrouw met een dozijntje alter-ego's

United States of Tara12 afl. van 27 minuten€ 22,99

De openingsscène van The United States of Tara is uitzonderlijk goed. Tara, een vrouw van ver in de dertig, zit op bed en spreekt in haar eigen camera. Ze voelt veel druk, zegt ze. „De vrouw van de burgemeester wil dat ik een zeventiende-eeuwse rococo babykamer maak met een gouden luieremmer en een fresco van zichzelf als zwangere heilige. (...) Ik kan duizend zaken regelen voor mijn klanten. Maar ik kan niet de vagina van mijn dochter managen.” Ze toont het recept voor een morning-afterpil, van haar dochter. „Een deel van mij wil de hippe moeder zijn; een ander deel wil haar dichtnaaien.”

De stress wordt haar te veel. Na het maken van dit filmpje verandert ze in T, een versie van zichzelf, die denkt dat ze zestien is en zich sletterig en aanstellerig gedraagt. Dat is het draaipunt van deze serie: Tara heeft meerdere persoonlijkheden en transformeert voortdurend.

Met haar man Max heeft ze besloten met medicijnen te stoppen en te proberen op eigen kracht beter te worden. Haar alter ego’s worden door het gezin geaccepteerd, maar makkelijk is het niet. De vader, moeder, dochter en zoon gaan gezamenlijk en individueel door verschillende fases van schaamte, acceptatie en verzet.

Max en Tara hebben de afspraak dat Max geen seks heeft met de ‘alters’, hoe uitdagend T ook is. Het is het lichaam van zijn vrouw, haar stem, haar ogen, maar zelf is ze er niet bewust bij als ze ‘in transitie’ is. Pech voor Max, ook als het echtpaar afspreekt om met elkaar naar bed te gaan en Buck uit de badkamer komt. Buck is de mannelijke alter van Tara, die rookt, een grote uilenbril draagt, openlijk scheten laat en vloekt als een voetbalfan.

Haar zus vindt dat ze zich aanstelt, haar ouders willen haar kinderen bij haar weg halen en sociale contacten kan Tara niet onderhouden. Als ze een vriendin krijgt, duikt er een nieuwe, destructieve alter op, bijna dierlijk, die ’s nachts opereert en anderen aanvalt.

Tara is lijdzaam en nerveus en dat geslagene zit ook in Toni Colettes gezicht en blik. Niet voor niets werd de Australische actrice gecast als de suïcidale moeder van het jongetje in About A Boy. De droefheid die ze van nature uitstraalt, maakt het niet makkelijk lang naar haar te kijken.

Een ander manco is de stroperigheid van de vertelling en de wisselende toon van de serie. Colette won een Emmy voor haar vertolking, in de categorie beste actrice in een comedy, en de alters zorgen voor komische momenten, maar de zoektocht naar het ontstaan van haar stoornis is ook serieus drama – van de topzware soort.

Ron Rijghard