Intussen in Den Haag

Deze rubriek beschrijft elke zaterdag de achterkant van het politieke bedrijf.

Geef ons die eilanden...

Kamerleden vinden het vreselijk als iemand aan hun portefeuille knibbelt en dat ze dus onderwerpen moeten ‘afstaan’. Zelfs als ze zelf hun portefeuille inperken, hebben ze er een probleem mee. De afgelopen twee maanden hebben de leden van de Kamercommissie voor Koninkrijksrelaties maar liefst drie keer geprobeerd minister Piet Hein Donner (Binnenlandse Zaken, CDA) meer zeggenschap te geven over de eilanden Bonaire, Sint-Eustatius en Saba. Sinds 10 oktober vorig jaar zijn de eilanden ‘bijzondere openbare lichamen’. Dat betekent dat Sabanen nu ongeveer dezelfde rechten en plichten hebben als Texelaars – en dus dat niet langer déze Kamerleden over rioolzuivering, gezondheidszorg of energiecentrales op de eilanden gaan, maar hun collega’s in de Kamercommissies voor Economische Zaken, Volksgezondheid of Infrastructuur en Milieu.

De oppositie blééf vragen waarom die arme eilanden toch „moeten opboksen tegen die grote ministeries”: waarom kan die coördinatie niet in één hand komen, in die van minister Donner? Die kon niet anders dan herhalen: hebben jullie zelf gedaan! „Besluit van de wetgever”. Maar de eilanders, aldus de PvdA, moeten toch érgens terecht kunnen met hun problemen? Citaat van Donner: „Volgens mij is de vraag voor u vooral: bij wie kunt ú terecht?” (AK)

...dan doe ik de mest

In de Agnietenkapel in Amsterdam klonk deze week een nog mooier citaat. Gisteren verdedigde neerlandica Yvon Tonnard haar promotieonderzoek over debatstrategieën van Kamerleden van PVV en Partij voor de Dieren. De titel van het proefschrift: Getting an issue on the table. A pragma-dialectical study of presentational choices in confrontational strategic maneuvering in Dutch parliamentary debate. In haar verdediging gebruikte Tonnard een prachtig citaat van Marianne Thieme – om te laten zien hoe one-issuepartijen hun onderwerp in elk debat proppen. Tonnard vond ’m in het verslag van een debat over het activistische verleden van toenmalig PvdA-minister Jacqueline Cramer (Milieu). Thieme: „Wij steunen de minister in deze tijden waarin haatzaaiende parlementariërs haar het liefst zoals vroeger op een mestkar zouden willen rondrijden in de dorpen waarin zij wonen. Dit is dan ook een nieuwe reden om de mestproblematiek met voorrang op de agenda te zetten.”

Thieme lacht luid en lang als ze haar eigen citaat krijgt voorgelezen. Had ze hulp van een speechschrijver? „Nee hoor, helemaal van mij alleen.” En om de promovenda gelijk te geven: „Waar het ook over gaat, ik probeer toch altijd een haakje te vinden.” (PvO)

Bijdragen: Annemarie Kas, Pieter van Os