Hoe 'wij Grieken' de crisis moeten bestrijden

Columnist Hugo Dixon stelt zich voor wat Lucas Papademos, de nieuwe premier van Griekenland, tegen de burgers van zijn land zou moeten zeggen.

Landgenoten, ik zal meteen ter zake komen. We hebben eindelijk een Griekse coalitieregering die zich zal toeleggen op de uitvoering van het jongste Europese steunplan. Als gevolg daarvan zullen we de 8 miljard euro van de eurozone en het Internationale Monetaire Fonds krijgen, die we nodig hebben om te voorkomen dat we vóór Kerstmis failliet gaan. Toch zouden we in de loop van volgend jaar alsnog uit de euro gegooid kunnen worden.

Het volgende noodprogramma ter waarde van 130 miljard euro moet beginnen met een eerste tranche van 80 miljard euro. Onze Europese partners zullen ons niet in één keer dat geld geven. Als je een luie ezel wilt motiveren, bind je een wortel aan het eind van een stok. Je stopt die wortel niet gewoon in zijn mond. Onze voornaamste taak is het overtuigen van de rest van Europa dat we geen luie ezels zijn.

Allereerste moeten we ophouden anderen de schuld te geven voor onze problemen. Corrupte politici zijn de grootste schuldigen maar bijna ieder gezin heeft méér geconsumeerd dan het produceerde, de belastingdienst bedrogen, is te vroeg gestopt met werken, en heeft samengespannen met een staat die werkgelegenheid bood in ruil voor een patronagesysteem.

We moeten Europa onze excuses aan te bieden voor het gegoochel met statistieken en het uit de hand laten lopen van onze schuldenlast. En voor het onvermogen om hervormingen door te voeren toen de crisis eenmaal een feit was.

Vervolgens moeten we Europa vragen om deskundigen die ons kunnen helpen een goed functionerende staat op te bouwen. We zijn geen mislukte staat zoals Somalië, maar een groot deel van onze publieke sector, niet in de laatste plaats de belastingdienst en het gerechtelijk systeem, werkt niet goed. Het idee dat we onze soevereiniteit zullen verliezen door buitenlanders binnen te halen is onzin. We moeten die hulp verwelkomen.

Daarnaast moeten we haast maken met alle hervormingen die ruim een jaar zijn opgehouden. Aan de top van onze lijst zou de herkapitalisering van de banken moeten staan, zodat ze kunnen ophouden de economie te verstikken. Dat betekent dat ze moeten worden genationaliseerd en dat de bestaande aandeelhouders hun geld zullen verliezen. Maar we willen niet dat politici de staatsbanken zullen gebruiken als hun nieuwste kip met de gouden eieren. Dus we moeten buitenlandse deskundigen uitnodigen om in hun bestuur te gaan zitten totdat we ze weer kunnen privatiseren.

Het aantal ambtenaren moet onmiddellijk omlaag en we moeten optreden tegen belastingontduiking, zeker wat betreft de miljarden die politici en zakenmensen naar Zwitserse bankrekeningen hebben weggesluisd. Al nationaliseren we de banken, privatisering op andere terreinen gaat door.

Ik doe een beroep op de orthodoxe kerk om ons land te helpen. De overheid kan het zich niet langer veroorloven de salarissen en pensioenen van priesters te betalen; en ook niet om de kerk te vrijwaren van het betalen van het normale belastingtarief.

Misschien kunnen we zo een deel van onze verloren gegane geloofwaardigheid herstellen. Ik zou dan hopen de eurozone en het IMF ervan te kunnen overtuigen dat het huidige economische programma moet worden veranderd. Als we de uitgaven omlaag brengen en de belastingontduiking bestrijden, hebben we de hoge belastingen niet nodig die degenen wurgen die eerlijk genoeg zijn om ze te betalen.

Ik zou onze partners ook vragen er bij de particuliere obligatiehouders op aan te dringen een lage rente te aanvaarden op de 100 miljard euro aan nieuwe staatsobligaties die we uitgeven als onderdeel van de geplande schuldsanering. Ook vraag ik de Europese Centrale Bank, die voor zo’n 60 miljard euro aan Griekse staatsobligaties bezit, de 40 miljard euro die zij daarvoor op de markt heeft betaald als aflossing te accepteren, in plaats van de nominale waarde. Dat zou onze schuldenlast dragelijker moeten maken.

Maar om onze geloofwaardigheid te herstellen moeten we eerst onze excuses aanbieden, buitenlandse hulp verwelkomen en de hervormingen omarmen. Iedereen – rijk, arm, de publieke sector, de privé-sector en de kerk – moet offers brengen. Maar het alternatief is vele malen erger.

Hugo Dixon

Vertaling: Menno Grootveld

    • Hugo Dixon