Boksen tegen de woede

FILE - In this 1980 file photo originally released by United Artists, Robert DeNiro is shown in a scene from "Raging Bull." (AP Photo/United Artists, file) NO SALES

Raging Bull (Martin Scorsese, 1980)Canvas, 23.00 – 01.05 uur

De op de autobiografie van Jake LaMotta gebaseerde film van Martin Scorsese staat te boek als beste film van de jaren tachtig en beste boksfilm aller tijden. Elke keer als de in zwart-wit gedraaide productie ter sprake komt, gaat het over de twintig kilo die Robert De Niro aankwam om de vadsige LaMotta uit zijn latere jaren te portretteren. Maar sinds wanneer gaat acteren over kilo’s en lichaamsgewicht? De Niro’s fenomenale acteerprestatie reduceren tot dit enkele feit doet hem en de film tekort. Het was De Niro, die toen al had geschitterd in Mean Streets, Taxi Driver en New York, New York, die het boek van LaMotta aan Scorsese gaf en hem vroeg of hij er iets in zag. Scorsese twijfelde. Pas toen hij zelf, net als LaMotta, een dieptepunt in zijn leven had bereikt, wilde hij het verhaal van de bokser vertellen.

Hoewel de boksscènes nog steeds buitengewoon indrukwekkend zijn – de acht gevechten die worden getoond kregen bijvoorbeeld elk hun eigen stijl – en er extreem veel zorg aan werd besteed, kun je je afvragen of Raging Bull eigenlijk wel een boksfilm is. De boksscènes duren in totaal 19 minuten.

Raging Bull is vooral een pijnlijke studie naar de (zelf)destructieve aspecten van een ziekelijk jaloerse man die niemand meer vertrouwt en zijn vrouw Vicki het leven zuur maakt met zijn achterdocht. Boksen is zijn manier om zijn woede en jaloezie van zich af te schudden, het gif in zijn geest moet eruit; zijn agressie in de ring is gesublimeerde emotie. Zo komt LaMotta dicht te staan bij de eenzame taxichauffeur Travis Bickle en het opgewonden standje Johnny Boy uit Mean Streets. De Niro moet dat instinctief begrepen hebben toe hij Scorsese het boek cadeau deed.

André Waardenburg

    • André Waardenburg