Jezus!

Erik Lammers noemt zich een missionary, géén missionaris, want die is katholiek en zijn werkgever is de Protestantse Kerk Nederland. Een missionary legt, nou ja, verbindingen. Marketingtechnisch dan, hè. Erik Lammers spreekt graag in marketingtermen, want die begrijpen ze goed in Leidsche Rijn, de Vinex-wijk bij Utrecht waar hij werkt en woont.

Hij verbleef anderhalf jaar in Marokko, spreekt Arabisch en dat vinden sommige jongens die in Leidsche Rijn rondhangen leuk. Hij voetbalt met hen, leert ze honkbal, en ja, hij praat daarbij „wel eens” over normen en waarden. Sommige jongens staan als lastig bekend en hij laat graag merken dat hij hen vertrouwt. Door hún ouders wordt hij geprezen.

Leidsche Rijn kennen we van ‘Hans en Ton’, het weggetreiterde homostel. Er werd ook een Marokkaans gezin gepest, waarover je minder hoorde. Begin oktober kreeg een nieuw mannelijk duo hier de volle laag. Dat haalde de krant niet zo, misschien omdat ze geen homo waren maar twee collega’s die een woning deelden. De straatjongens interpreteerden dat dus anders, duh. De eieren vlogen weer door de lucht, en een steen door de voordeur.

Dus Erik Lammers denkt: ik pak het wat groter aan. Hij haalt een groepje evangelische sporters naar Leidsche Rijn, om in de herfstvakantie voetbaltraining op straat te geven. Zegt nog duidelijk: we gaan hier níet lopen evangeliseren. Deze sporters noemen zich namelijk nogal nadrukkelijk ‘geloofshelden’. Lammers: „Maar een echt geloofsgesprek doen wij niet op straat. En zeker niet met kinderen.”

Toch ziet Marieke Dubbelman, op Twitter actief als ‘Vinexvrouwtje’, haar zoon van acht enthousiast thuiskomen, pratend over mannen in trainingspakken, die met hem voetbalden en ook iets over Jezus zeiden.

Jezus!

Helemaal niet oké!

Marieke Dubbelman, die zelf nog een solidariteitspicknick voor Hans en Ton organiseerde, twittert erover. Komt op de radio. Ook in de Utrechtse editie van het AD verschijnen twee alarmerende stukken.

Als reclamemensen haar kind blikjes cola aanbieden in het winkelcentrum, dan wil Dubbelman dat haar eerst om toestemming wordt gevraagd. Als mensen in haar buurt Jezus ter sprake brengen, dan ook.

Erik Lammers lijkt, bij nadere bestudering boven een kop cappuccino in zijn keuken, niet echt enger dan van gemeentewege betaalde personen die zich ‘beweegmakelaar’ noemen, nu de opbouwwerker uit de mode is.

Dan door naar Marieke Dubbelman. Zij heeft appeltaart.

Ja maar, zegt Dubbelman, het is toch gewoon prettiger als die dingen gebeuren in georganiseerd verband? De wijk hééft al welzijnswerk. En een beweegmakelaar!

Mij lijkt ook de Protestantse Kerk een tamelijk georganiseerd verband. Maar misschien is dat het punt niet.

Misschien willen we dat problemen alleen worden opgelost door mensen die precies zo denken als wij.