2. Eindelijk een politieke unie

Europa kiest voor een politieke vlucht naar voren. De weeffouten van de euro worden in één klap ongedaan gemaakt. De Duitse bondskanselier Merkel komt tot de conclusie dat het uiteenvallen van de euro (en van de hele EU) moet worden vermeden. Ze geeft haar verzet tegen een grootschalige interventie van de Europese Centrale Bank op. Die bank wordt de brandblusser van de crisis. Massaal koopt de bank staatsschuld van Italië en Griekenland op. De ECB wordt de ‘lender of last resort’ (de ultieme geldschieter) die de monetaire unie volgens critici altijd ontbeerde. Europa kiest voor politieke integratie. Eurocommissaris Rehn (Monetaire Zaken) krijgt verregaande bevoegdheden om kwistige lidstaten tot de orde te roepen, nog voor begrotingen zijn voorgelegd aan nationale parlementen. Ook niet-eurolanden als Groot-Brittannië en Polen doen mee.

Onwaarschijnlijk. Duitsland is allergisch voor een massale steunoperatie van de ECB, uit angst voor inflatie en omdat het vindt dat schuldenlanden niet mogen worden ‘beloond’. Een politieke unie ligt uiterst gevoelig, omdat nationale parlementen macht zouden verliezen aan de EU.