theater

Wicked

Een spektakelsprookje – dat is misschien het beste woord voor Wicked. Deze musical verwijst en knipoogt naar The Wizard of Oz. Wicked vertelt deels wat daaraan voorafging, en concentreert zich op de wording van de goede heks Glinda (Chantal Janzen) en de slechte Elphaba (Willemijn Verkaik). Janzen maakt van de goede een onweerstaanbaar geestige parodie met een zoetige uitstraling, en Verkaik is een gave mengeling van verdriet en verbittering. Wicked barst van de theatertechnische tovereffecten; de bezienswaardige buitenkant staat voorop. Maar te midden van dit visuele vertoon maken alle rollen een overtuigende indruk.

www.musicals.nl

De Hulp

De nieuwe toneeltekst van Maria Goos gaat over bankier Arnoud (Michiel de Jong) die achtereenvolgens wordt ontslagen, verlaten door zijn vrouw en geveld door een hernia. Zijn Poolse hulp in de huishouding Lucas (Sieger Sloot) ontfermt zich over hem. Maar doet die dat puur uit altruïsme, of is er ook een ander belang? Goos schetst scherpzinnig de honger naar geld. De Hulp heeft een koortsachtige vaart, die hoort bij een over de kop geslagen financiële wereld. Hoewel De Hulp de toon heeft van een comedy, zorgt de afhankelijkheid van het individu in tijden van kapitalisme voor een tragische ondertoon.

www.kikproductions.nl

Onze Paus

Wat theatercollectief Wunderbaum met de toneeltekst Onze paus van Arnon Grunberg heeft gedaan, dwingt groot respect af. Het stuk is geschreven als een reeks sketches, maar door een uitgekiende mise-en-scène en voortreffelijk spel dat soms clownesk is maar toch aan de personages psychologische diepte weet te geven, ervaart de toeschouwer Onze paus als een toenemende boze droom. www.wunderbaum.nl

4-8-’61

Barack Obama en Erik van Muiswinkel zijn even oud; ze werden alle twee geboren op 4 augustus 1961. „Als dat toeval is”, zegt de cabaretier, „dan zou dat toch wel héél toevallig zijn.” Hij weet trouwens nog heel wat meer overeenkomsten. Obama heeft een blanke moeder, en hij ook. Om maar wat te noemen. De snelle montage tussen feiten en lachwekkende fictie is een van de voornaamste kwaliteiten van 4-8-’61. Zelfspot en komische zelfoverschatting lopen in de voorstelling voortdurend verrassend door elkaar. Dat maakt 4-8-’61 tot cabaret op hoog niveau.

www.bunkertheaterzaken.nl

De bittere tranen van Petra von Kant

Roze plastic, tule, kant; torenhoge stiletto’s en pruiken. De zes vrouwen in Susanne Kennedy’s regie van Fassbinders De bittere tranen van Petra von Kant (1971) zijn opgedirkt als barbiepop. Kennedy maakt sterk beeldend theater, en blinkt daar ook nu in uit. Maar ondanks de visuele branie wringt er iets. Haar radicale regieconcept past niet helemaal bij het verhaal. Dat is levensechter, menselijker en vooral emotioneler, dan waar Kennedy nu ruimte voor maakt. Menselijkheid komt naast kunstmatigheid, en dat verstoort het evenwicht.

www.ntgent.be