'Iets wat je overkomt'

In 2006 kreeg mijn vader een hartinfarct en een jaar daarna heeft hij een dubbele bypass-operatie gehad. Omdat hij niet meer in staat was te werken, raakte hij in een diepe depressie met uiteindelijk een psychose en suïcidale neigingen tot gevolg.

Ik woonde nog thuis toen mijn vader in het ziekenhuis lag. Dan ving ik mijn jongere zusje op na school en zorgde voor de boodschappen, het eten en het huishouden. Als een gezinslid ziek wordt, wordt het hele gezin een beetje ziek. Het is moeilijk om dat onder ogen te zien en tegelijkertijd te blijven zorgen. Wat ook lastig is, is dat mijn vader nog steeds niet alles wat er gebeurd is heeft geaccepteerd. Dat betekent dat de dingen die mijn moeder of ik voor hem doen niet altijd in dank worden afgenomen.

Ik dacht vroeger altijd dat mantelzorger zijn een bewuste keuze was, maar het is eigenlijk iets wat je overkomt en je soms wordt opgedrongen. Ik merkte dat mijn sociale leven eronder ging lijden. Aan de ene kant omdat ik minder tijd had door de zorgsituatie thuis, maar ook omdat ik me niet meer zo op mijn plek voelde tussen vriendinnen die het vooral leuk en gezellig wilden hebben. Ik miste de aansluiting. Je leert in zo’n moeilijke periode overigens wel heel goed je vrienden kennen, zowel in positieve als negatieve zin.

Mantelzorg geeft een andere dimensie aan de band die je met je ouders hebt. Het maakt je hechter. Dat heb ik het meest met mijn moeder, omdat ik veel voor haar heb gedaan om haar te ontlasten. Nu zie ik mijn vader eventjes niet. Dat is ook wel goed voor hem, omdat hij soms de neiging heeft om op anderen te leunen. Iemand steunen is heel goed, maar als dat leunen wordt moet je oppassen en afstand nemen. Het is goed als hij zelf ook dingen moet doen. Hij is nu veel aan het schilderen. Daar kan hij gelukkig zijn ei in kwijt.

Simone (31)