Het archetype van de vieze oom

Silvio Berlusconi hoopt op vervroegde verkiezingen in februari. Il Papi vertrekt. Hij is moe. Wat volgt zijn de bespiegelingen over zijn langdurige carrière en het liefst: uiteenzettingen van de schandalen, de uitglijders, de faux-pas, de kromme tenen-momenten. Het zijn lange lijstjes. Angela Merkel ‘unfuckable’ noemen. Een Duitse europarlementariër vergelijken met een nazikampcommandant. De partijnaam willen

Silvio Berlusconi hoopt op vervroegde verkiezingen in februari. Il Papi vertrekt. Hij is moe.

Wat volgt zijn de bespiegelingen over zijn langdurige carrière en het liefst: uiteenzettingen van de schandalen, de uitglijders, de faux-pas, de kromme tenen-momenten.

Het zijn lange lijstjes.

Angela Merkel ‘unfuckable’ noemen. Een Duitse europarlementariër vergelijken met een nazikampcommandant. De partijnaam willen veranderen in Go Pussy. Euthanasie verbieden bij een vrouw die 17 jaar in coma lag omdat ze „nog best een baby kan baren, misschien zelfs wel een jongen”. Bij het verdelen van politieke functies de terugkerende verwarring tussen het bezitten van ‘politieke ervaring’ en ‘hele grote borsten’.

Terwijl ik de opsommingen lees en de compilatiefilmpjes bekijk, denk ik: Silvio is eigenlijk die vieze oom. Het archetype van de vieze oom, die op willekeurig welk familiefeestje weer aanwezig is.

De vieze oom is op een schimmige manier rijk geworden binnen een bedrijf dat bijvoorbeeld airconditioners of printers verkoopt. Zodra hij de verjaardag binnenloopt begroet hij iedereen met een vettige lach, maakt nonchalant een wijzend gebaar naar wat gasten en loopt meteen door naar de gastvrouw. Hij pakt haar handen vast en bewondert fluitend haar feestjurk, waarbij zijn blik langzaam over haar lichaam glijdt. De gastheer staat er wat ongelukkig en aardappelzakkerig naast en net als die een poging onderneemt om ook gedag te zeggen, pakt de vieze oom zijn mobiel, draait zich om en begint te bellen. De kans is groot dat de vieze oom helemaal niet gebeld werd, maar deed alsof. Zo is hij.

Met een biertje in de hand vertelt de vieze oom aan een groepje mensen dat hij een nieuwe secretaresse moest inhuren: „Op papier altijd lastig, want al die sollicitatiebrieven lijken op elkaar: ‘O, ik heb zulke goede typvaardigheden, blablabla’, maar gelukkig laat ik ze altijd langskomen: pas als je weet wie het best printerpapier van de grond op kan rapen, weet je wie je moet kiezen, nietwaar?”

De vieze oom lacht zelf altijd het hardste om zijn eigen grappen.

Tijdens het eten commandeert hij een neef om bier voor hem te halen: „Kom, hoe heet je ook alweer, Bart, Barto, Bert, Ernie, even naar de keuken, en rapido graag.” Na vijf bier orakelt hij over hoe de politiek niet te vertrouwen is, na zeven bier over de achterlijke buitenlanders die alles overnemen en na negen verklapt hij giechelend dat hij op het werk ook wel zijn maniertjes heeft om de boel te sturen.

Aan het eind van de avond zit hij naast een minderjarig achternichtje en houdt iets te lang zijn hand op haar been.

Eindelijk is de vieze oom niet meer welkom op het feest en dat is voor de meesten nogal een opluchting – niemand wil naast hem moeten zitten.

Berlusconi heeft zijn opvolger al aangewezen: Angelo Alfano, meer een soort jonge, ambitieuze neef. Hoewel: hij schijnt gefeest te hebben op een maffiabruiloft. Dus wie weet wat we van hem kunnen verwachten.

    • Renske de Greef