Rauw portret van R'damse straatjongens

Mocros. Regie: Roy Dames.In: 3 bioscopen ***

Regisseur Roy Dames maakte eerder een rauw en onverbloemd portret van de onderbuik van Rotterdam, toen hij straatprostituees portretteerde in De meiden van de Keileweg (2000). Voor zijn nieuwe film Mocros dook hij opnieuw onder in het Rotterdamse straatleven: hij portretteert verschillende straatschoffies van Marokkaanse herkomst, die in het beste geval hevig aan het puberen zijn, en in het slechtste geval regelrecht het criminele circuit in dreigen te glijden en hevige wrok koesteren tegen de Nederlandse samenleving.

Dat resulteert niet echt een samenhangende film, ook niet in een echte nieuwe analyse van de problemen van de zoons van de eerste generatie gastarbeiders, die zich nergens echt thuis voelen: in Nederland noch in Marokko. Maar het leverde wel een paar ijzersterke scènes op. Zo filmde Dames twee jongens, die dan weer wel en dan weer niet verschijnen bij hun voetbalvereniging. Hun twee trainers spreken hen erop aan – zelf jongens die in het verleden vermoedelijk het een en ander hebben meegemaakt, voordat ze rustig zijn geworden. „Jij bent niet serieus. Dit gaat niet alleen over voetbal. Alles heeft met serieus te maken.” Allemaal tevergeefs – een van de jongens blijft benadrukken dat hij alles best vind, maar dat hij wel ‘zichzelf’ wil blijven. Dat wordt dus niet veel. Prachtig materiaal.

Vlak onder de luidruchtige assertiviteit van deze jongens gaat diepe onzekerheid schuil. De film legt nogal de nadruk op de schaamtecultuur, waardoor laagopgeleide Marokkanen – vaak met familiewortels op het platteland – niet in staat zouden zijn hun problemen te erkennen en onder ogen te zien. Maar dat zal toch ook veel te maken hebben met de gebrekkige analytische vaardigheden en ook met de geringe woordenschat van dit soort jongens. Zou het met kansarme jongens die wel in Nederland geboren en getogen zijn echt zo heel anders zijn?

Peter de Bruijn

    • Peter de Bruijn