Misser van Schnabel

Miral. Regie:Julian Schnabel. Met: Freido Pinto, Hiam Abbass.

dvd speelfilm *

Oeps, hier is iets grondig misgegaan. Met zijn The Diving Bell and The Butterfly leverde beeldend kunstenaar en filmmaker Julian Schnabel een film af die zal worden bijgeschreven in de geschiedenisboeken, een van de mooiste van de laatste jaren, maar met opvolger Miral gaat hij de mist in.

Zijn expressionistische, emotionele stijl is ook in Miral herkenbaar, maar het werkt niet, omdat het scenario van Rula Jebreal, gebaseerd op haar eigen levensverhaal, zo flinterdun is. Zo blijven de beelden hangen in een vacuüm.

Schnabel vertelt het verhaal van het conflict tussen Israël en de Palestijnen geheel vanuit het perspectief van die laatsten. Dat is prima – een film moet een perspectief hebben. En zijn keuze voor de Palestijnen is voor een westerse filmaker, die zich min of meer in de mainstream beweegt, nog steeds zeer uitzonderlijk en ook gedurfd. Problematischer is dat hij de Palestijnse geschiedenis uitsluitend als een larmoyante lijdensgeschiedenis benadert. Wat de kijker daar verder politiek ook van mag vinden, dramatisch is het in ieder geval weinig interessant. En tekenend voor het gebrek aan écht doorleefd engagement, is dat Schnabel weliswaar een terrorist portretteert, maar dan wel eentje van wie de bom in de bioscoop niet afgaat. Zo blijft de morele inzet vrijblijvend.

Freida Pinto (Slumdog Millionaire) speelt Miral, de rol die is gebaseerd op Jebreal, en ze lijkt inderdaad sterk op haar; in een van de laatste shots is de journaliste zelf even in beeld. Maar haar personage blijft zeldzaam naïef en onschuldig, waardoor mannen haar steeds maar weer moeten uitleggen hoe de politieke en militaire situatie in elkaar steekt in de Palestijnse gebieden; een wonderlijke keuze, in een film die op het eerste gezicht juist de nadruk legt op het lot van de Palestijnse vrouwen.

De film vertelt niet alleen het verhaal van Miral, maar ook van Hind al-Husseini (de altijd indrukwekkende Arabisch-Israëlische actrice Hiam Abbass), die in 1948 een weeshuis oprichtte voor Palestijnse kinderen, en van de moeder van Miral, representant van de generatie tussen hen in, zodat ook de Zesdaagse Oorlog van 1967 nog meegepakt kan worden. Half geschiedenisboek, half melodrama, Miral blijft steken in de beste bedoelingen.

Peter de Bruijn

    • Peter de Bruijn