San Salvator

Terwijl mijn broers onderweg waren naar een abattoir om een schaap voor het Offerfeest op te halen, woonde ik in Den Bosch een kerkdienst bij van de San Salvator-parochie in Beweging. De toevoeging ‘in Beweging’ moet het praktische en ideologische verschil aangeven met de oorspronkelijke San Salvator-parochie in Den Bosch, waarvan de San Salvator-parochie in Beweging zich heeft afgescheiden.

Oorzaak van het schisma was de aanstelling van een nieuwe hulpbisschop in de parochie, monseigneur Rob Mutsaerts. Een behoudende man die de vrijzinnige San Salvator-parochie ooit in een brief „uitgeleverd aan de heidenen” noemde, omdat ze homoseksualiteit niet als een onvergeeflijke zonde beschouwen. Erg standvastig lijkt hij niet, want intussen probeert hij de leeggelopen San Salvatorkerk te verkopen aan diezelfde heidenen.

„Wij maken geen onderscheid tussen homoseksuelen en heteroseksuelen”, zegt Jos de Ridder, voorzitter van de San Salvator-parochie in Beweging. „Ook niet tussen samenwonend of getrouwd, of tussen man en vrouw.”

Voor hun eerste mis, of ‘viering’, zoals De Ridder het liever noemt, waren de liberale parochianen uitgeweken naar een dagcentrum. De wat verder gelegen San Salvatorkerk was hun huis niet meer, die was voorlopig nog in handen van pastoor Rob ‘aanpassen of wegwezen’ Mutsaerts.

Ik zat achterin de zaal naast Ankie Luycx en Corry Marrechal, twee parochianen die al een paar decennia verbonden waren aan de ruimdenkende San Salvatorkerk. Ze waren opgetogen over de drukte in het dagcentrum. De toeloop (zo’n 250 man) vulde de ruimte tot aan de uitgang.

„Het gebouw waarin we de viering houden is niet belangrijk”, zei Ankie. „Belangrijk zijn wij, de mensen.”

De prille kerkgemeente kwam van de klapstoeltjes en zong: „Bevrijd van slavenplicht zijn wij een nieuw begin.” En tijdens het gezang schoot door mijn hoofd: is het een onmogelijkheid of slechts een kwestie van tijd voordat de eerste Nederlandse moskee luid verkondigt open te staan voor homo’s en samenwonenden?

In deze krant stond vorige week een aardig artikel over moskeebesturen die zich verjongen en betere aansluiting bij de Nederlandse maatschappij zoeken. Mooi, verstandig. Maar wanneer wordt er in een moskee een huwelijk ingezegend tussen de lesbische Fatima en Aicha?

„Vrede”, zeiden de parochianen en gaven elkaar een hand. „Shalom”, zei Ankie Luycx tegen mij. „Bent u van islamitische huize?” vroeg ze. Ik knikte. „Iedereen is hier welkom”, zei ze. Een uitspraak waar hulpbisschop Mutsaerts haar ongetwijfeld om gekapitteld had.

Op een scherm werden foto’s geprojecteerd van ontkiemende plantjes. Dezelfde symboliek voor een nieuwe start keerde terug in de tulpenbol die iedere bezoeker na afloop meekreeg.

„Het was een mooie viering”, zei Ankie. Ik stond nog in de rij om een hostie aan te nemen en in wijn te dopen en op te eten. Daarna was het weer op Amsterdam aan, naar het Offerfeest, waar me een ander soort goddelijk voedsel te wachten stond.