Meer vrouwen aan tafel, net zoveel testosteron

Van alle vrouwelijke deelnemers aan de laatste wereldkampioenschappen atletiek is bloed afgenomen dat gebruikt wordt om hun testosterongehalte te meten. Dat was een primeur maandag van EenVandaag (TROS).

Wie te veel mannelijke hormonen heeft loopt kans te worden uitgesloten van de Olympische Spelen, ook als het om een aangeboren afwijking zou gaan. Terecht riep dit beleid de vraag op of het dan ook oneerlijk zou zijn als een mannelijke atleet, zeg Usain Bolt, begiftigd zou blijken met extreem veel testosteron.

Waar je het verdachte goedje ook in grote hoeveelheden kunt aantreffen is aan de tafel van Pauw & Witteman (VARA). De redactie van de talkshow is vaak verweten, ook op deze plaats, dat vrouwelijke gasten ondervertegenwoordigd zijn en dat de conversatie nogal eens beweegt in de richting van die in een mannencafé.

De oorzaken zijn bekend: veel vrouwen die interessant zouden kunnen zijn ontbreekt het aan animo om zich in deze arena te begeven, ook al doet de redactie nog zo haar best om ze te overreden.

Eerlijk is eerlijk: dit seizoen lijkt er een kleine kentering zichtbaar, ongetwijfeld het resultaat van redactionele inspanning tegen de klippen op.

Maandag ontvingen Paul Witteman en Jeroen Pauw vier vrouwen, allen journalist, en een man die verstand had van ruimtereizen naar Mars. Zoals wel vaker bij zo’n exceptioneel samengestelde tafel kwam die omstandigheid het niveau van het gesprek beslist ten goede. Ik zou alleen niet durven stellen dat het ook een daling van het testosterongehalte betekende.

Voor de derde keer in een week behoorde voormalig correspondent in Athene Ingeborg Beugel tot de gasten. En het is niet moeilijk in te zien waarom.

In de eerste plaats neemt Beugel vurig de verdediging ter harte van de vermaledijde Grieken en hun scheidende premier George Papandreou, een goede vriend van haar ex. Dat geluid wordt bijna nergens anders op de Nederlandse televisie verwoord.

Nog aardiger is dat ze zich meer dan opgewassen betoont tegen de gastheren. Ze valt in de rede, laat zich niet intimideren door de vooraf bedachte volgorde van gespreksonderwerpen en zou een ideale, Jan Mulder-achtige vaste sidekick voor de heren zijn.

„Wat is dat voor een naïeve vraag?”, reageerde ze gisteren, terwijl Witteman die vraag niet eens aan haar gesteld had. Hij wilde weten van Lisa De Bode, de Belgische auteur van een boek over vrouwen in Saoedi-Arabië, of de aanwezigheid van religieuze politie betekende dat verkrachting en aanranding daar niet voorkwamen.

Beugel: „Dat is juist een vrijbrief om thuis je gang te kunnen gaan.”

Witteman: „Hoe weet jij dat nou weer?”

Beugel: „Tsja...”

Op het gezicht van Cecile Landman, ex-correspondent in Rome, verscheen een uitdrukking van binnenpret. Leuke tafel, redactie!