Koortsachtig 'De Hulp' heeft tragische ondertoon

De Hulp. Tekst en regie: Maria Goos. Gezien: 6/11 Theater Bellevue, Amsterdam. T/m 27/11 aldaar. Inl: lunchtheater.nl

Een groot videoscherm met zenuwachtig telefonerende beursmannen vormt de achtergrond van De Hulp, het nieuwe stuk van Maria Goos. Een wit bankstel lijkt een eiland van rust: twee mannen zijn verwikkeld in een mooie vriendschap. Althans, op het eerste gezicht. Het zijn de geslaagde bankier Arnoud en zijn Poolse hulp in de huishouding Lucas. Het stuk opent met een veelzeggende metafoor over het verlangen naar een „andere werkelijkheid” dat weliswaar een poëtisch verlangen is, maar niet strookt met het harde geldwezen. De bankier spreekt de toeschouwers rechtstreeks aan: „Ik als bankier heb uitsluitend interesse in één werkelijkheid, die van het geld.”

Goos schetst scherpzinnig de honger naar geld. Bankier Michiel de Jong belooft Lucas, een inventieve rol van Sieger Sloot, een kapitaal om in zijn vaderland een apotheek te beginnen. Hoewel De Hulp de toon heeft van een comedy, zorgt de thematiek van afhankelijkheid van het individu in tijden van kapitalisme voor een tragische ondertoon.

Dankzij telkens verrassende verwikkelingen heeft De Hulp een koortsachtige vaart, die hoort bij een over de kop geslagen financiële wereld. Zodra vriendschap en vertrouwen gloren, maakt de tiran die geld heet alles kapot. De hulp die Lucas biedt is puur en immaterieel; de hulp die Arnoud biedt getuigt van niets anders dan bedrog.

    • Kester Freriks