Een sexy show in het theater

Squash doet er alles aan aantrekkelijker te worden.

De setting van de WK, het Nieuwe Luxor Theater, zorgde voor een bijzondere ambiance: intiem en spectaculair.

06-11-2011, Rotterdam. WK Squash, finale tussen Gregory Gaultier uit Frankrijk, rechts en Nick Matthew uit Engeland, midden. Foto Bas Czerwinski

Als filmsterren komen ze binnen. Onder stampende beats worden de squashers door de zaal van het Nieuwe Luxor Theater naar de glazen kooi geleid. Twee cheerleaders huppelen er vrolijk achteraan. Na een mooi punt klinkt applaus zoals bij het einde van een indrukwekkende musicalvoorstelling. Op het balkon zitten de drie scheidsrechters. Als een speler het oneens is met een beslissing, opent hij het deurtje van de baan en gaat de discussie aan. Vanuit de rode theaterstoelen genieten de ruim 1.400 toeschouwers van de woordenwisseling. Eigenlijk is het net een theatershow.

Op de Kop van Zuid in Rotterdam kwamen sport en entertainment afgelopen week samen. Voor de WK werd op het podium van het Nieuwe Luxor een glazen squashbaan opgebouwd. In plaats van zangers en acteurs werkten squashers zich onder felle lampen in het zweet. Eindeloos klonk het getik van het balletje tegen de ‘glazen muur’, rally’s met dertig slagenwisselingen zijn normaal in deze sport. Het publiek zat dicht op de baan, waardoor de soepele, dansende bewegingen van de spelers goed te volgen waren. De setting, met tussen de games door veel show en muziek, zorgde voor een bijzondere ambiance – intiem en spectaculair tegelijk. Voor de Nederlandse spelers hingen er spandoeken. ‘Aanvallen’, werd af en toe geschreeuwd. Veel toeschouwers dronken een biertje.

De grote aanjager van de WK in Rotterdam is toernooidirecteur Tommy Berden (32), die zich ten doel heeft gesteld om squash in Nederland op de kaart te zetten. De oud-prof werd door de stichting Rotterdam Topsport op het idee gebracht het evenement in het Nieuwe Luxor te organiseren. En met succes. Het finaleweekend was drie maanden geleden al uitverkocht. Het is niet nieuw dat grote squashtoernooien op speciale locaties worden gehouden. In de jaren tachtig werd in het Kurhaus in Scheveningen al een toernooi georganiseerd. En meer recentelijk in Grand Central Station in New York, tussen de piramides in Kairo, in de tuin van het koninklijk paleis in Madrid en in een groot winkelcentrum in Kuala Lumpur. „Squashbanen kun je overal neerzetten, het is een marketinginstrument geworden”, zegt Berden.

Squash doet er alles aan aantrekkelijker te worden, op het gebied van evenementpresentatie en marketing. En dat is noodzakelijk om de relatief kleine sport (wereldwijd 20 miljoen spelers) verder te helpen. Sinds 2005 probeert de internationale squashfederatie WSF de sport op het olympisch programma te krijgen. Na twee mislukte pogingen – de Spelen van 2012 en 2016 – ligt er nu een bid voor de Spelen van 2020. Squash moet concurreren met zeven andere sporten: honkbal, karate, skeeleren, softbal, sportklimmen, wakeboarden en de Chinese vechtsport wushu. Slechts een van deze sporten kan gekozen worden, in september 2013 beslist het Internationaal Olympisch Comité (IOC). De Britse spindoctor Mike Lee, een van de succesvolste consultants in de sportwereld, werd binnengehaald om de squashcampagne voor ‘2020’ te leiden.

Voor het aanzien van squash is de olympische status van groot belang, het kan de sport een boost geven. Eén van de kritiekpunten van het IOC was dat de televisieregie bij squashtoernooien niet in orde was. De sport is van nature geen tv-sport, vanwege het kleine balletje en doordat je tegen de ruggen van spelers aankijkt. Slechts bij enkele toernooien werd de tv-productie serieus genomen.

Maar sinds begin vorig jaar hebben de twee organisatoren van de internationale mannen- en vrouwentour de regie uitbesteed aan een Engelse productiemaatschappij, de Perform Group. Met een ploeg van tien man en zeven camera’s brengt deze jaarlijks zo’n twaalf grote toernooien in beeld – in totaal 300 wedstrijden. Er zijn nu ook beelden van de voorkant van de spelers, waardoor je de gezichten kunt zien. „Je ziet de expressies. Je kunt nu van ze houden of ze haten”, zegt Alex Gough, topman bij PSA dat de mannentour organiseert.

Ook in Rotterdam is de voltallige productieploeg aanwezig. De tv-beelden, door de NOS overgenomen, ogen professioneel: met herhalingen, slowmotion en close-upbeelden van spelers. De mannenfinale werd gisteren in zo’n 25 landen live uitgezonden. „Een paar jaar geleden deden we veel dingen niet goed”, zegt Gough. Er was weinig consistentie bij toernooien, vertelt hij. „Als een wedstrijd om zeven uur moest beginnen, stonden de spelers vaak pas om kwart over zeven op de baan.” De afgelopen jaren is er veel ten goede veranderd. In Rotterdam staan spelers stipt op tijd op de baan, na de wedstrijd interviewt de Nederlandse oud-topspeelster Vanessa Atkinson de spelers en sinds een jaar bestaat de mogelijkheid een beslissing van de scheidsrechter te toetsen via video review. Het is een gelikte show. Squash blijkt een sexy sport geworden.

    • Steven Verseput