De brul van een leeuw kost weinig kracht

Het geheim van de angstaanjagende brul van leeuwen en tijgers zit in hun stembanden. Die zijn in vergelijking met de driehoekige stembanden van andere zoogdieren meer vierkant van vorm. De stembanden van de grote katten zijn bovendien erg slap en makkelijk te vervormen. Met een klein beetje druk vanuit de longen kunnen de dieren hun stembanden al in trilling brengen, wat resulteert in een luide en lage brul. Op een meter afstand kan het geluidniveau oplopen tot 114 decibel, vergelijkbaar met een opstijgend vliegtuig.

Amerikaanse onderzoekers beschreven hun onderzoek aan de stembanden van drie leeuwen en drie tijgers uit de Henry Doorly dierentuin in Omaha vorige week in PLoS ONE. De dieren moesten vanwege ziekte een spuitje krijgen; het onderzoek was dus noodzakelijk beperkt. Toch slaagden de onderzoekers erin de mechanische eigenschappen van de stembanden van leeuwen en tijgers in meer detail te bestuderen dan ooit tevoren – en de oude hypothese voor de oorsprong van het brullen overboord te gooien. Vetweefsel rond de stembanden zou bijdragen aan diepte en kracht van de brul. Nee, zeggen de Amerikanen nu, in het bindweefsel van de stembanden zitten geen vetcellen. Die zouden door de brul kapot trillen. Het vet zit wel in diepere lagen van de stembanden, mogelijk als ‘kussen’, om het omliggende weefsel te beschermen tegen de trillingen.

De onderzoekers maten elasticiteit en vervormbaarheid van de stembanden en rekenden de grondtoon uit: tussen 10 en 430 hertz. Dat komt overeen met gemeten waarden bij levende dieren.