Wilde plannen voor een oorlog tegen Iran

Griekenland? De euro? In Israël begon de week met raketaanvallen uit Gaza op steden in het zuiden en eindigde die met hardnekkige geruchten over een aanval op Iran.

Voor de eurocrisis was hooguit een kolom achterin de krant vrijgemaakt. Het Nederlandse verbod op ritueel slachten – agendapunt bij een Poolse conferentie van Europese rabbijnen – kreeg in de Israëlische media zelfs meer aandacht.

En natuurlijk was er ook belangstelling voor de Palestijnse toetreding tot de internationale organisatie Unesco, waarop Israël de versnelde bouw in nederzettingen in bezet Palestijns gebied aankondigde en geld voor de Palestijnse autoriteiten bevroor.

Maar dat was het dan wel ongeveer, wat ‘buitenlandse’ berichtgeving betreft.

Alle kranten openden zondag met het nieuws dat door Gazaanse raketten een Israëliër in Ashdod omkwam. Het commentaar van Israel Hayom, de krant die blind de premier steunt, luidde kortweg: „wraak” en „met ijzeren hand”, onder verwijzing naar de Gaza-oorlog van 2009. Premier Netanyahu trapte de week Shakespeariaans af met de strijdkreet: „doden of gedood worden”.

Na interventie van Egypte doofde het raketvuur echter snel. En nog voor men zich kritisch kon afvragen waarom burgemeesters in het zuiden zo kwaad waren (wegens gebrekkige coördinatie van de legerleiding) of waarom het raketafweergeschut niet op tijd klaar stond (onbekend), dienden zich plannen voor een andere oorlog aan.

De premier, meldden media, was samen met Defensieminister Barak bezig een kabinetsmeerderheid te verzamelen voor een aanval op nucleaire installaties in Iran.

Terwijl westerse analisten dat als kansloos proefballonnetje of praat voor de bühne kwalificeerden – zo stom kon Israël toch niet zijn – wordt dit hier alom serieus genomen. De krant Haaretz publiceerde prompt een peiling op de voorpagina waaruit blijkt dat meer Israëliërs voor zo’n aanval zijn (41 procent) dan tegen (39 procent).

In alle media verschenen apocalyptische beelden van een sportveld vol gevloerde tieners die oefenden voor een gasaanval. Berichten over een legerexercitie met langeafstandsraket bij het Italiaanse Sardinië, een luchtalarmtraining in Tel Aviv. Uit Angelsaksische media werden suggesties overgenomen dat ook Londen en Washington zich op een aanval voorbereiden.

Tegelijk ontspon zich op de opiniepagina’s een discussie over de zin van discussie. Israel Hayom oordeelde dat publiek debat over een aanval op Iran „gevaarlijk” is. Verbolgen en bezorgde oud-legerleiders zouden de plannen hebben gelekt om ze te torpederen.

Andere critici vermoeden dat de premier de geruchten met opzet verspreidde omdat hij het defensiebudget wil verruimen, of om de aandacht af te leiden van de sociale protesten.

Hoe ook, in het land waar complotdenken en navelstaren volkssport zijn, legde niemand verband tussen defensiebegrotingen, sociale onrust en de internationale schuldencrisis.

Leonie van Nierop

    • Leonie van Nierop