Koosjere Halvemaan

Afgelopen donderdag in grote lijnen uitgelegd wanneer een wijn koosjer is. Nu zijn die van Golan Heights Winery dat overigens ook, maar daar staat deze wijnproducent zich overigens niet op voor.

Overigens heeft de Israëlische wijnbouw lang louter in opdracht van het Opperwezen gewerkt. De twee coöperatieve wijnbedrijven die Baron Edmond de Rothschild eind 19e eeuw aan Israël schonk, legden zich in eerste instantie volledig toe op de productie van koosjere wijnen die als eindbestemming de synagoge hadden. Maar zo rond de jaren tachtig van de vorige eeuw ontdekte de verkoop buitendienst nieuwe distributiemogelijkheden.

Rood en wit bleken namelijk ook prima te smaken in cafés en restaurants. En die consumptieverbreding betekende een ongekende impuls voor de industrie. Nieuwe wijngaarden werden aangeplant op de Golan hoogvlakte in het noorden. Zelfs delen van de Negev-woestijn in het zuiden werden getemd.

Dertig jaar later heeft Israël inmiddels te maken met een overenthousiaste wijnmarkt. In de Israëlische wijnpers wordt gewaarschuwd voor een wildgroei aan boutique wineries. Vijf jaar geleden waren er al 140 van dit soort hyperfanatieke kleine wijnbouwers. Terwijl er volgens marktverkenningen destijds hooguit ruimte was voor 80.

Maar het enthousiasme om wijnboer te worden is nog steeds ongetemperd: inmiddels zijn er zelfs al meer dan 300 wijnproducenten doende. Goed voor een productie van 35 miljoen flessen per jaar. En die moeten natuurlijk aan de man gebracht worden. En dat blijkt een heikele zaak in een land dat niet meer dan zeven miljoen inwoners telt.

Zo worden er ondertussen al zoveel professionele proeverijen georganiseerd dat het tegenovergestelde gebeurt van wat de organisatoren voor ogen hebben: er komt bijna niemand meer.

Met een productie van zes miljoen flessen is het daarom begrijpelijk dat Golan Heights Winery (opgericht in 1983, niet lang na de annexatie van de Golan Hoogte) steeds meer proeverijen buitenslands belegt.

De international sales en marketing manager van na Carmel de grootste producent van het land, benadrukt bovendien dat ik niet zozeer het koosjer van hun wit en rood als de competetive edge moet zien, maar het feit dat ze Israëlisch zijn. En dat is –volgens haar- nu eenmaal een prachtig wijnland dat vooral sinds de jaren negentig een enorme kwaliteitssprong heeft gemaakt. Mede mogelijk gemaakt door buitenlandse knowhow, grote investeringen in nieuw materiaal en het gebruik van de juiste druiven. Die laatste blijken overigens vooral the usual suspects zijn.

Bij het diner dat chef-kok Halvemaan heeft gekookt –koosjer voor de Israëlische gast- proef ik sympathiek wit van sauvignon blanc dat Golan Heights Winery onder het label Gamla brengt en chardonnay dat als Yarden de wijnwereld moet veroveren.

Wat rood betreft is daar een beproefde bordeaux-blend (hoe kan het ook anders met die de Rothschild-roots) plus een cépage cabernet sauvignon, beide van Yarden. Puike wijnen, goed gemaakt, nieuwe wereld-touch, volstrekt in orde.

Maar ik vond twee wijnen van wat minder voor de hand liggende druiven net wat opwindender. Zo proefde ik een indrukwekkende Yarden viognier 2008 (€ 14,25). Rijp, rijk, met perzik gevulde abrikoos, een vanilleroomkloddertje en voldoende zuren om zich alert te blijven gedragen.

En voorts was daar de Gamla sangiovese 2007 (€ 13,15). Opgewekt kersensap, jaartje eikenspecerij, schooiert wat tegen pinot noir aan. Lekker juicy, aangename wijn.

Wat te klagen? Kleinigheidje. Die Klaagmuur staat er natuurlijk niet voor niets. Ik vind dat wijnmaker Victor J. Schoenfeld zijn alcoholpercentages in de gaten moet houden. Weliswaar ‘smaken’ beide wijnen in balans, maar respectievelijk 15,5 en 14,5 procent vind ik wat aan de hoge kant.

Verkoopinformatie via InterCaves 033-24 78 811 of Vos & Partners 015-2 519 821