Intussen in Den Haag

Deze rubriek beschrijft elke zaterdag de achterkant van het politieke bedrijf. Deze week: de lol van de hulpvoorzitter.

Van Beek lijdt...

Zuchtend en steunend hanteert Kamerlid Willibrord van Beek (VVD) de voorzittershamer. Van Beek, een van de plaatsvervangers van Kamervoorzitter Gerdi Verbeet, lijkt geen lol meer te beleven aan het leiden van Kamerdebatten. Neem deze week, de behandeling van de begroting van Veiligheid en Justitie. „Mag ik de Kamerleden erop wijzen dat dit geen sociëteit is.” En: „De heer... pffff... de heer Dibi heeft het woord.” In het betoog van partijgenoot Fred Teeven slaakt hij plotseling een diepe zucht en zegt: „Dit gaat een heel algemeen debat worden, dat ook na afloop gevoerd kan worden.”

Vorige week was zijn ergernis nog opzichtiger, in een debatje over stemmingen. Ten einde raad riep Van Beek: „Kom op!” En: „Het is toch...” Een paar minuten later smeekte de VVD’er als een wanhopige leraar: „Jaaa, jongens...”

Met 4.910 dagen op de teller, zou hij er misschien wel eens genoeg van kunnen hebben. Navraag leert iets anders. Van Beek wil gewoon „de vaart in het debat houden”. Van Beek: „Afgelopen woensdag dacht ik dat het zéker een uur of twee ’s nachts zou worden, dus ik was al bijzonder tevreden dat we rond één uur klaar waren.” Het plaatsvervangend voorzitterschap, zegt Willibrord Van Beek, vervult hij „met veel plezier”. Dat weet hij met verve te verbergen. (AK)

...maar Bosma geniet

Ook Pauline Smeets (PvdA) liet deze week zien hoe het lijdend leiden van de hulpvoorzitter eruit ziet. Zichtbaar geërgerd probeerde ze staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten (Zorg, CDA) tot bondiger antwoorden te manen. Tijdens die antwoorden keek Smeets verveeld naar nagels en armband. Van Zanten sloeg terug in het meest onparlementaire moment van de week: ze stak haar hand voor het gezicht van Smeets. Ze was niet gediend van Smeets’ pogingen iemand in het publiek tot stilte te manen.

Alleen Martin Bosma (PVV) hanteert de voorzittershamer immer in opperbeste stemming. Zo opperbest, dat het op de zenuwen kan werken. Grapje hier, flauwe opmerking daar. Neem deze week, debatje over de reclassering. Een fractiegenoot loopt wat ongemakkelijk naar de interruptiemicrofoon. Bosma oppert een „Thaise massage” voor hem te regelen. Dan gebeurt er iets ongewoons. Bosma krijgt commentaar uit de eigen PVV-bankjes. Hij reageert door aan zijn opmerking toe te voegen: „Dat was niet voor de Handelingen.” En wie het stenogram van de volgende dag leest, ziet dat de voorzitters misschien lijden, maar dat hun macht er niet minder om wordt. De griffier luisterde naar de PVV’er en schrapte de Thaise massage. (PvO)

Bijdragen: Annemarie Kas, Pieter van Os