Wie is de Papi van de politiek?

- Je moet er nu echt onderuit komen, George.

- Nee. Ik zit prima hier.

- Je zit niet prima. Je zit onder een vergadertafel. Waarschijnlijk in een gemorste koffievlek ofzo.

- Ik heb nergens last van.

- Hee, kop op. Geloof me nou maar: er is niemand die over je roddelt.

- Er werd gezegd dat ik zou opstappen! Iedereen zei het!

- Ja, dat klopt, maar we wilden...

- Ik stap niet op! Hoor je me, ik stap niet op!

- Ja, je stapt niet op, ik hoor je, ik denk dat ze je zelfs in Turkije nog hebben gehoord, maar...

- Ik heb alles voor dit land gedaan! Ik ben een socialist. Ik ben de held van Griekenland. Ik ben...

- Hardbody Georgie. Ik weet het.

- Ik haat de BBC.

- Ja, tuurlijk.

- Met hun natuurprogramma’s. Ik haat luipaarden.

- George, je weet dat het niet aan jou ligt, toch? We zijn dol op jou...

- Ja, dat weet ik ook heus wel, ik...

- ...maar dat referendum moet weg.

- Wat?

- Het was een heel, heel slecht idee, George. Ik weet eerlijk gezegd niet meer hoe we Angela en Nicolas aan moeten kijken. Hoorde je wat ze zeiden? Je hebt ze zo ongeveer in het gezicht gespuugd.

- Maar... je snapt het niet. Het volk... Ik hou van het volk. Het lijkt me zo fijn als het volk eens wat zegt. En dan niet met die brandende vlaggen of rondvliegende stenen en gillende mensen enzo, daar houd ik helemaal niet van, maar juist in fijne, ordelijke stemhokjes. Met rijen ervoor. Overal nette rijen. Waar een glad wit papier in ligt, voor iedereen één, en dan een heldere vraag: doen we ja of nee? Beslist u maar. Veel succes. Groetjes van George.

- Is dat nou ouzo, die ik ruik?

- Het volk zou de baas moeten zijn. Zo is het toch, of niet?

- Doe toch niet zo raar, George! Serieus, wat zou je vader hiervan gedacht hebben? Niemand wil weten wat het volk denkt, zelfs het volk niet. Geef ze een referendum en ze kruisen ‘nee’ aan, want dat klinkt lekker dwars en kritisch, en als er om je mening gevraagd wordt, kun je maar beter lekker dwars en kritisch zijn – anders is het zo voor niets geweest. Zó denkt het volk, en daar zitten we absoluut niet op te wachten. Wij moeten een land gaan redden. Weet je nog hoe lang we over dat akkoord hebben nagedacht? Drieëntwintig uur. Dat zijn drieëntwintig uur van mijn leven waarin ik niet heb kunnen diepzeeduiken. Dus kom onder die tafel vandaan.

- Ik wil niet.

- Kom op nou. Toe. Hee... Wie is de Papi van de politiek?

- Ik.

- Nou dan. Kom onder die tafel vandaan. Dan zullen we nog wel eens zien of jij vandaag aftreedt.

Renske de Greef

    • Renske de Greef