Wéér ontsnappen uit een afbrokkelende wereld

game

Uncharted 3: Drake’s Deception

Van SonyVoor PlayStation 3 ***

Uncharted 3 begint met een citaat van T.E. Lawrence (van Arabië). Het is daarom geen verrassing dat de wereldreis van Nathan Drake uiteindelijk naar de woestijn leidt. De woestijn is de centrale, definiërende setting van deze game, zoals de jungle dat was in Uncharted 1 en de Himalaya in Uncharted 2. Als een ware Lawrence van Arabië sjokt en kruipt Drake door het zand. En met een knipoog naar Kuifje komt hij onderweg een opgedroogde waterput en de luchtspiegeling van een oase tegen.

Zo zijn er meer sequenties waarin je even niet hoeft te schieten of klimmen, maar wel de controle houdt. Deze helpen om de verschillende componenten organischer te vervlechten. Met name in deel 1 voelden de shootouts, de klimpartijen en de filmscènes als drie losse dingen die toevallig in één pakketje werden verkocht, maar dat is nu beter. Ook omdat je bijvoorbeeld kunt schieten tijdens het klimmen.

Het begint allemaal wel voorspelbaar te worden. In het vorige deel was Drake op zoek naar het mysterieuze koninkrijk Shambhala, nu is zijn doelwit Ubar, het Atlantis van het zand. En hoe vaak kun je op het nippertje ontsnappen uit een afbrokkelende omgeving?

De game is ook iets té gestroomlijnd. In dezelfde tien uur die de eerdere delen in beslag namen, maak je meer spektakel mee (zoals een kapseizend cruiseschip) en bezoek je meer wonderschone locaties (zoals de markt in Jemen). De eerder zo prominente schietpartijen zijn korter en pijnlozer. Het is altijd duidelijk in welke richting je moet lopen en naar welk richeltje je moet springen. Puzzels zijn meer invuloefeningen dan uitdagingen. Net te soepel glij je door het avontuur heen, waardoor Uncharted 3 amper beklijft. Maar zolang je er middenin zit is de reis subliem.

Niels ’t Hooft