Stilstaan is onmogelijk bij zweverig Foster The People

Foster The People. Gehoord: 3/11 Melkweg/Max, Amsterdam ***

Hysteria van het Britse rocktrio Muse is onlangs aangewezen als het liedje met de ‘beste baspartij ooit’. Bij de verkiezing werden voornamelijk hardrockgroepen in aanmerking genomen (Metallica, The Who), anders had de discohit Pumped Up Kicks zeker een kans gemaakt. Dit nummer van nieuwkomers Foster The People heeft een baslijn die bedremmeld begint en later aanzwelt tot het effect van rollende golven op het strand: onmogelijk om stil bij te staan.

Pumped Up Kicks, met zijn spookachtige koorzang en uitbundige fluitpartij, was afgelopen maanden een ‘zomerhit’ waardoor Foster The People, uit Los Angeles, plotseling een gewilde live-act werd. Het optreden in de Melkweg/Max was uitverkocht.

De band is geformeerd rond zanger/keyboardspeler/creatief brein Mark Foster, die zijn lichtvoetige maar originele dancegeluid met vier muzikanten live uitvoert. Dankzij overvloedige keyboards en meerdere drums en gitaren slaagde de groep erin om de gelaagde stijl vol zweverige synthesizerklanken en dolende gitaarakkoorden, onderbouwd door funky percussie, volwaardig te laten klinken. Ook de andere liedjes van de debuut-cd, zoals Helena Beat en Call It What You Want, maakten duidelijk dat Foster The People meer is dan een ‘one hit wonder’.

Mark Foster is een aantrekkelijke voorman, met zijn hoge zang vluchtig als helium, en zijn bewegingen razendsnel van links naar rechts over het toneel. Vergeleken bij hem zijn de andere muzikanten nogal kleurloos. Zo klonk Foster The People feestelijk, maar waren licht, aankleding en presentatie hier te ingehouden.

    • Hester Carvalho