Mijn vaders riem

De duvel speelde ermee, zeggen we als zich een ongelukkig toeval voordoet. In mijn geval was het meer een macaber toeval. Ik had gistermorgen mijn stukje over het gedicht My Papa’s Waltz van Theodore Roethke aan de redactie doorgegeven, toen ik even nrc.nl, de website van deze krant, bezocht.

Dat gedicht van Roethke ging over een dronken vader die een hardhandig dansje met zijn zoontje maakte. Kindermishandeling, vonden sommige Amerikaanse lezers. Welnee, zeiden anderen zoals ik, die vader maakt in zijn roes een lomp, maar teder bedoeld dansje.

En wat krijg ik op die website te zien? Een gruwelijk, onmiskenbaar geval van kindermishandeling. Een vader, nota bene een rechter uit Texas, tuigt met zijn riem zijn 16-jarige dochter af. Er zijn van die beelden die je achteraf liever niet gezien had, omdat je bang bent dat ze je ooit nog eens uit je slaap zullen halen. Daar horen deze beelden bij.

Ik had het kunnen weten, want er ging een waarschuwing aan vooraf dat het om ‘zeer schokkende’ beelden ging. Voor mijn perverse geest kan dat juist een onweerstaanbare uitnodiging zijn, bovendien dacht ik wel bestand te zijn tegen dergelijke schokken.

Maar nee.

Toen ik het zeven minuten durende filmpje één keer had gezien, moest ik het eigenlijk nog een keer bekijken om de bijzonderheden te noteren, maar ik kon het niet meer opbrengen. Hoe kwam dat? Ik had toch al veel afstotend geweld gezien, in films vooral, maar ook in het gewone leven. Wat maakte juist dit filmpje zo ondraaglijk?

Het was in de eerste plaats het navrante besef dat dit écht zo gebeurd was. Het was niet knap nagespeeld door Brad Pitt en een kindsterretje, nee, hier heerste het volle, kwaadaardige leven. Bovendien deelde je als toeschouwer in de machteloosheid van het slachtoffer, dat gillende meisje, dat kansloos was tegen de razernij van de vader en bovendien in de steek gelaten werd door de moeder. Zij bevestigde de vader in zijn woede; heel anders dan die moeder in Roethke’s gedicht die gespannen toekijkt of pa geen domme dingen doet.

Er zat een korte onderbreking in de afranseling – die maakte het alleen nog maar erger. De moeder snauwt in die pauze het meisje toe dat ze de slagen als een flinke meid moet incasseren. Je hoopt dat het nu is afgelopen, dat die klootzak van een vader zijn riem heeft opgeborgen, maar dan komt hij terug en hervat hij zijn aframmeling met hernieuwde energie.

Je blijft in verwarring achter. Was het wel verstandig van de website om dit filmpje te vertonen? Is het geen knieval voor onze sensatiezucht? Dat waren mijn eerste gedachten. Toen ik me in de zaak verdiepte, merkte ik dat er veel voor te zeggen is om dit filmpje te vertonen.

Het is zes jaar geleden gebeurd. De dochter is het huis uit, zij heeft de moeder – die ook mishandeld werd door de man – vergeven, maar op haar vader wil zij zich wreken. Hij heeft haar jeugd verwoest. Zo vaak werd zij mishandeld dat zij op een dag een videocamera, verborgen onder een sjaal, installeerde om de volgende afranseling te registreren.

Dit filmpje is een statement van de dochter, het heet: Mijn vaders riem. Haar vader is nog steeds rechter, hij behandelt zelfs zaken van kindermisbruik. Zulke mannen, zegt de dochter impliciet, moeten uit hun functie gezet worden.

Als niemand dit filmpje zou vertonen, zouden we dat meisje van toen, zoals haar moeder al deed, weer aan haar lot overlaten.

    • Frits Abrahams