Mauro of Douglas?

Het moet een grote dag zijn geweest voor Henk Bleker toen Douglas de Verklaring van Verbondenheid tekende ter bekrachtiging van zijn Nederlanderschap. Bleker is fan van FC Twente en het publieke leven kan hem niet exotisch genoeg zijn. Laat in Enschede een Chinees los, en hij gaat ermee op de foto. Dat staat Douglas ook nog te wachten. Alsook de vriendin en het dochtertje van de centrale verdediger, want de CDA-politicus is een gezinsman. Allicht heeft hij de beul van de defensie al per brief laten weten dat hij zijn onmetelijke invloed heeft aangewend om de procedure tot naturalisatie vlotjes te laten verlopen.

Het goddelijke monster Henk Bleker, zou Tom Lanoye zeggen. Ik houd het voorlopig op een rolmops die druipt van ijdelheid. Een B-acteur, opgetrokken uit het rubber van koketterie en jezuïtisme. Verder een leeg persoon, waar het om beleid gaat.

Wat voor de Angolees Mauro Manuel niet kon, was geen probleem voor de Braziliaan Douglas. Terwijl ze toch allebei voetballers zijn, zij het niet op hetzelfde niveau. En de bal is rond voor iedereen. Hun ogen als karbonkels zijn ook perfect inwisselbaar. Maar kennelijk wordt het soortelijke gewicht voor de samenleving van een snoeiharde libero hoger aangeslagen dan dat van een lieve, dromerige jongen die met twee woorden spreekt en zijn best doet op school.

Ik weet niet of de bondscoach druk heeft gezet op de naturalisatie van Douglas, maar hij is er in ieder geval niet mee in de publiciteit getreden. Bert van Marwijk hoor je nooit over nevenverschijnselen van zijn opdracht. Hij springt desnoods over wetten en procedures heen voor een mens, maar niet voor een voetballer.

Voor het WK 2006 was dat nog anders. De ketelmuziek die Marco van Basten en Johan Cruijff toen opvoerden om Salomon Kalou het versnelde Nederlanderschap te laten toekennen, schampte hysterie. Er werd geprocedeerd bij het leven, maar Rita Verdonk gaf geen krimp. De Ivoriaanse Feyenoorder zag het WK door de neus geboord.

Op het stadhuis in Enschede stamelde Douglas hete teksten over het verworven paspoort. O, wat wilde hij graag Nederlander worden, conform de nationaliteit van zijn vriendin en dochter. „Ik voel me in Enschede heel erg welkom, niet alleen bij FC Twente, maar ook in de samenleving.”

Het leek wel een voorgekauwd zinnetje van Joop Munsterman.

Nu nog snel een dispensatieverzoek van de UEFA binnenhalen, en hij kan met Oranje mee naar het EK van 2012. „Dat is mijn droom”, zegt hij. Een droom met een donker randje: weer een international erbij die het Wilhelmus niet uit het hoofd kent.

Laat ze het toch fluiten, Bert.

Ik wil niet speculeren over de diepgang in de polderromantiek van Douglas, maar zeker is dat in zijn Nederlanderschap ook iets van het profijtbeginsel opgloeit. Oranje is de beste etalage voor een transferrijpe voetballer die voor de Braziliaanse seleçao te licht is bevonden. Zijn EU-statuut garandeert ook een soepele transfer naar een club aan de Europese top. Dat maakt ook FC Twente gelukkig: straks is het weer kassa.

Mauro had alleen onschuld en vloeiend Limburgs in de aanbieding, geen kapitaalkracht – dan is het wenken van de Nederlandse samenleving een stuk schraler. De politiek kijkt niet eens meer om.

Ik moest dezer dagen aan het goddelijke wonder Romario denken. De vedette had in zijn PSV-jaren een Braziliaanse privékok. Want andijviestamppot ging er bij hem niet in en voor worst en boerenkool sloeg hij in paniek op de vlucht.

Het is maar dat Bert het weet.

    • Hugo Camps